Ταξιδάκι…(Ιταλία – Ελβετία)

Η αντίστροφή πορεία έχει αρχίσει , αφού σήμερα πηγαίνουμε ξανά προς Ιταλία. Έχουμε κλείσει δωμάτιο σε ένα αγροτουριστικό κατάλυμα κοντά στο Lecce και το Bergamo, οπότε ή διαδρομή προβλέπεται ενδιαφέρουσα. Το πρώτο κομμάτι από την Ζυρίχη στο Chur γίνεται στην εθνική και φεύγει γρήγορα…Από το Chur ακολουθούμε τον δρόμο Νο3…..Απίθανος δρόμος σε απίστευτα τοπία….Φτάνουμε στο Tiefencastel και συνεχίζουμε στον 3 προς το St. Moritz. Ο δρόμος ανοίγει λίγο, οι στροφές απλώνουν, η ταχύτητα ανεβαίνει και…..Βροχή. Με αδιάβροχα και πολύ προσοχή συνεχίζουμε προς το Jullierpass. Ευτυχώς η βροχή σταματάει όταν φτάνουμε στο Jullierpass. Στην συνέχεια ο δρόμος κατηφορίζει στην κοιλάδα και καταλήγει στην Silvaplana λίγα χιλιόμετρα από το St. Moritz.Το τελευταίο δεν καιγόμασταν να το δούμε, οπότε στροφή δεξιά και πορεία προς Ιταλία, δίπλα από τις λίμνες
Καθε στιγμή και μια καινούρια εικόνα…

Ο δρόμος μας πηγαίνει στο Malloja Pass.Λίγο πιο κάτω κάναμε μια μικρή στάση να βγάλουμε τα αδιάβροχα και να ρίξουμε και μια ματιά στο χάρτη. Στην περιοχή κυριαρχούν τα σπίτια με πέτρινες σκεπές και τα άφθονα νερά.Μπήκαμε στην Ιταλία….Σε μια στροφή του δρόμου βρήκα αυτό που ήθελα!! Καντίνα με τραπεζάκια κάτω από τα πεύκα! Βάζω τη μηχανή στην άκρη και καθόμαστε…Η πίτσα μοσχοβολάει και δεν μπορούμε να αντισταθούμε..Ουτε στην παγωμένη μπίρα.Το ζευγάρι στο διπλανό τραπέζι πίνει καφέ και ο άντρας μου κάνει νόημα δείχνοντας τις μπίρες -΄Ένα μικρό ποτήρι για μένα και ένα μεγάλο γαι την Χρυσα. Εμείς μιλάμε Ελληνικά και Αγγλικα, αυτόί Ιταλικα και Γερμανικά, αλλά την βρίσκουμε την άκρη. Καταλαβαίνω πως μου λεει να μην τρέχω και όταν του εξηγώ ότι παμε χαλαρά και δεν βιαζόμαστε χαμογελάει ικανοποιημένος…

Συνεχίζουμε πιο νότια και το τοπίο αλλάζει.Πλησιάζουμε την λίμνη Commo. Μπαίνουμε στον SS36 με τα τουνελ και τις στροφές.Δε μου άρεσε, δεν έιδαμε τίποτα από την λίμνη, εκτός απο 2 παρακάμψεις που κάναμε για το λόγο αυτό. Μέσα σε ένα τούνελ φάροι…Μια μηχανή στην άκρη του δρόμου…Φεύγουμε γρήγορα…Βγαίνουμε απο το δρόμο και πέρνουμε την έξοδο για Lecco

Ηπιαμε και έναν καφέ στο Lecco, cappuccino 2 EUR μπροστά στην λίμνη και φύγαμε για να βρούμε το χωριό που θα μέναμε…Μπορούσαμε να πάμε από κάποιους δρόμους στο βουνό που δίστασα να ακολουθήσω καθώς περνούσε η ώρα και έτσι πήραμε το δρόμο για Bergamo. Τέτοια κίνηση δεν την περίμενα ….ουτε και ο ασπρομάλης Ελβετός και το ΖΖR1100 και τα φθαρμένα δερματινα που μας έκανε παρέα για λίγο και σχολιαζε συνεχώς την κίνηση. Αφού φτασαμε κοντά στο Bergamo βρήκαμε τον δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσουμε για το χωριό…Έλα όμως που ήταν πιο μακρια απ’ ότι υπολογίζαμε…Οι οδηγίες το λέγαν καθαρά: Λίγα μέτρα από το τέλος του χωριού , προς Blelo, στην οδό Kennedy 96. Φτάσαμε στο τέλος του χωριού, βρήκαμε και την Kennedy, βρήκαμε και το 94 αλλά που είναι το 96?
Αριστερα τα νούμερα μικραίνουν και δεξιά χωράφια….
-Δεν ρωτάς τους εργατές εκεί πέρα? μου λέεί η Χρύσα
Και τους ρωτάω αλλά δεν νομίζω να κατάλαβαν και τίποτα….Μου δείχνουν προς το επόμενο χωριο, κατι λένε για 2 χλμ…και παμε προς τα εκεί….
Στροφές, δάσος , ένα σπιτάκι, ένα χωριουδάκι…πουθενά το ξενοδοχείο!
Παλι πίσω στο ίδιο μέρος.
Αφήνω την Χρυσα να πάρει τηλεφωνο και μπαίνω στον χωματόδρομο…Διακλάδωση και κάνω αριστερα….αδιέξοδο. Αναστροφή και στο δεξί κομάτι…απότομη ανηφόρα, μαζευω φόρα και μπάινω…..στο χωράφι!!! Τρεις εργατες που μαζευουν χόρτα με κοιτάν λες και είδαν UFO….τους χαιρετω και επιστρέφω στην Χρύσα …..Ευτυχώς τους βρήκαμε στο τηλέφωνο….Τελικά είναι μαζί το 94 και το 96!!
Τελος πάντων….

Το ξενοδοχειο ήταν…….ήταν…..ήταν πως να το περιγράψεις.
Ειπαμε αγροτουριστικό, με τα ζωάκια του (στο δωμάτιο) χωρίς ζεστό νερό (έτσι κάνουν μπάνιο οι αγρότες – με κρύο ) και με τις βρύσεις να τρέχουν καφε νερό…..από το ποτάμι!
Το δύο λυθηκε μετα από κανα δύωρο, το τρίτο αφού αφησα τις βρυσεις ανοιχτές για κανένα δεκάλεπτο.

Ευτυχώς δεν είχαμε κανονισει για φαγητό!!! Κάναμε ένα μπανάκι και στο χωριό…
Μεγάλο, καθαρό, περιποιημένο, όλα καλά άλλα τι θα φάμε? Βρίκαμε ένα καφε-μπαρ-club-κλπ στην πλατεία και μια πισταρία που έκανε delivery αλλά είχε και δυο τραπεζάκια. Στην πιτσαρία λοιπόν…Δυο φίλοι 25-30 και η φίλη του ενός…μόνο Ιταλικά.. no problem..φωναζουν και ένα φίλο τους που μιλάει…Ιταλικά και τελικά ανοίγουν το ψυγείο και τους δείχνουμε τι θέλουμε στην πίτσα – απλά πράγματα..
Το οτι η πίτσα ήταν από τις καλύτερες που έχουμε δοκιμάσει ποτε πέρασε στα ψιλά, όταν πιασαμε κουβέντα…Η μηχανή ήταν ο συνδετικός κρίκος, ο ένας είχε τσοπερ, τι ακριβως δεν κατάλαβα-,τους ζωγραφίσαμε σε κουτί από πίτσα το ταξίδι μας, ηπιαμε μπιρες μας κέρασαν cappuccino και grappa και κρατήθηκαν με το ζόρι να μην γελάσουν όταν τους είπαμε που μέναμε…

Το πρωινό στο ξενοδοχείο είχε γέλιο αφού ξεκούραστοι πια, βλέπαμε τα πράγματα αλλιώς…
Πήραμε έναν άλλο δρόμο για να βγούμε στον SR470 για Bergamo. Το πρόγραμμα είχε σήμερα Brecia, λιγο λίμνη Garda, Verona, Vicensa και ξενοδοχέιο στην Padua. Φύγαμε νωρίς, ωστε αν φτάσουμε νωρίς ίσως να πηγαίναμε το απογευμα Βενετία ….
Από τα προάστια του Bergamo αρχισε το μποτιλιάρισμα και κράτησε ώς την Πάδοβα!!!

Δεν θα πω τιποτα για την διαδρομή τη μέρα αυτή εκτός από δύο πράγματα:

Κάναμε περίπου 6,5 ώρες για μια διαδρομή περιπου 250χλμ (μόνο απο επαρχιακούς) μέ μόλις 3 στάσεις συνολικά περίπου 40 λεπτά.
Όταν φτάσαμε στο ξενοδοχείο ήμουν σαν…καταδρομέας!!Αν με είχαν βάλει πισω από εξάτμηση χαλασμένου φορτηγού επί ώρες δεν θα είχα τόση μαυρίλα..

Στην Πάδοβα πήγαμε μια βόλτα με το …αστικό και καταλήξαμε σε ένα καφε-μπαρ απέναντι απο το ξενοδοχείο…
Την Βενετία…την ξεχάσαμε!!

Το πρωί της τελευταις μέρας σηκωθήκαμε αργά και από εναν όμορφο δρόμο φτάσαμε στο λιμάνι.
Το ταξίδι έμοιαζε να έχει τελειώσει και η τελευταία μέρα μας είχε λίγο ρίξει.

Στο λιμανι αφησα τη μηχανή πισω απο πια παράξενη παρέα: Ενα ολοκάινουριο R1200GS και μια harley 20ετίας με γερμανικές πινακίδες. Σε λίγο το μυστήριο λύθηκε: Πατέρας και γιος ταξιδευανε μαζί για την Ελλάδα.
Οι συζητήσεις μας στο καράβι έκαναν την επιστροφή ευχάριστη. Ο πατέρας απίστευτα μορφωμένος μα συνάμα απλός και ο γιος γεματος ορεξη για να μάθει. Φοβεροί…

Τους αποχαιρετήσαμε στην Ηγουμενίτσα και φύγαμε για Θεσσαλονίκη.
Μια στάση στη Μπαλντούμα για βενζίνη , σουβλάκια στον Πλανητάρχη και …φτάσαμε