Επιστροφή στη Ρουμανία

Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου
Sibiu – Transagarasan – Pitesti | 200χλμ

Αφήσαμε το Sibiu και ξαναπήραμε το δρόμο προς Fagaras – Brasov με ανεβασμένη διάθεση, καθώς το Transfagarasan μας περίμενε και ο καιρός ήταν εξαιρετικός. Από το Sibiu η είσοδος στον 7C είναι μόνο 40 χιλιόμετρα μακρυά αλλά δεν μπορούσαμε να μην σταματήσουμε για την κλασική φωτογραφία στην πινακίδα.
Ξεκίνησα μερικά λεπτά νωρίτερα ώστε να βρω μέρος για να φωτογραφίσω τους υπόλοιπους εν κινήσει και να ετοιμάσω την κάμερα – Εκτός απροόπτου θα συναντιόμασταν στην κορυφή.
Με τις φωτογραφίες δεν είχαμε πολύ τύχη γιατί λόγω ενός αυτοκινήτου πέρασαν από την στροφή που είχα επιλέξει πολύ χαλαρά, οπότε ετοίμασα την κάμερα και μετά από λίγο τους ακολούθησα.

Επειδή το video είναι μεγάλο, μπορείτε να το δείτε αφού διαβάσετε το άρθρο εδώ : Ανάβαση στο Transfagarasan

Στην κορυφή όλοι είχαν ένα χαζό χαμόγελο στα χείλη και αράξαμε στην ταράτσα του Balea Lac Cabana για καφεδάκι στον ήλιο, σχολιάζοντας την διαδρομή, αφού μόνο τώρα ο Παναγιώτης και ο Στέλιος συνειδητοποίησαν από που κατεβήκαμε μες τα σκοτάδια το προηγούμενο βράδυ!

Αφού είχαμε χρόνο πήραμε αναμνηστικά, φάγαμε παραδοσιακό “kurtos kalacs” και χαζέψαμε την κίνηση πριν πάρουμε το δρόμο για Curtea de Arges και Pitesti. Επόμενο ραντεβού στο φράγμα της λίμνης Vidraru, 55 χιλιόμετρα μακρυά – Σύμφωνα με το πλάνο θα σταματούσα πάλι για φώτο και θα ακολουθούσα τελευταίος, αλλά ο Παναγιώτης ήθελε να βγάλει και αυτός φωτογραφίες και να απολαύσει και την διαδρομή με χαλαρό ρυθμό, οπότε θα έμενε αυτός πίσω και επέμενε να μην μείνω πίσω του αν τυχόν τον προλάβαινα. Μετά από 50 χιλιόμετρα συνεχόμενων στροφών κάθε είδους και αρκετό παιχνίδι, μαζευτήκαμε στο φράγμα παρέα με μια παρέα Τσέχους πού είχαν έρθει με άγριες διαθέσεις – ‘Οχι μόνο δεν είχαν αποσκευές, αλλά και ένας τύπος με 1200GS είχε βγάλει και την σέλα του συνεπιβάτη. Η αλήθεια είναι ότι πηγαίνανε όλοι αέρας….

Από δω και πέρα, χαλαρώσαμε και απολαύσαμε την διαδρομή μέχρι την Curtea de Arges – έναν ωραίο επαρχιακό δίπλα στο ποτάμι που διασχίζει αρκετά χωριά και ωραία τοπία – πάντα με προσοχή βέβαια λόγω των κάθε λογής ζώων που κυκλοφορούν κοντά ή και πάνω στο δρόμο. Τα υπόλοιπα χιλιόμετρα μέχρι το Pitesti πέρασαν επίσης χαλαρά, αλλά πιο βαρετά καθώς είχαμε ήδη κατεβεί χαμηλά και το τοπίο είχε αλλάξει σε πεδινό. Καταφέραμε να διασχίσουμε και την πόλη χωρίς απρόοπτα ( αν και είχαμε κάνα-δυο θεματάκια με τους απίθανους ντόπιους οδηγούς), τακτοποιηθήκαμε στο ξενοδοχείο και δώσαμε ραντεβού για αργότερα.
Το ξενοδοχείο είναι ακριβώς δίπλα στον κεντρικό πεζόδρομο οπότε περάσαμε το βράδυ χαλαρά, με βόλτα, μπύρες και φαγητό. Από τις αντικρουόμενες πληροφορίες σχετικά με την νυχτερινή ζωή για αργότερα και κάτι περίεργες οδηγίες που μας έδωσαν για κάποια μαγαζιά, αποφασίσαμε να το παίξουμε εκ του ασφαλούς και να μείνουμε για ποτό στον πεζόδρομο.