Επιστροφή στη Ρουμανία

Παρασκευή 7 Σεπτεμβρίου
Pitesti – Vratsa | 200χλμ

Μόνο 275 εύκολα χιλιόμετρα σήμερα, οπότε χαλαρό ξύπνημα, σύντομη βόλτα στον πεζόδρομο και με λίγο βαριά διάθεση γιατί το ταξίδι πλησίαζε προς το τέλος του πήραμε το δρόμο προς τα νότια. Στην πρώτη σύντομη στάση για καφέ μετά από 80 περίπου χιλιόμετρα μας παρασύρει η κουβέντα και καθόμαστε κοντά μια ώρα – δεν πειράζει βέβαια, έχουμε άνεση χρόνου και δεν χρειάζεται αν πιεζόμαστε..

Αμέσως μετά στρίβουμε νότια προς Caracal όπου ανεφοδιαζόμαστε και συνεχίζουμε νότια διασχίζοντας επίπεδες αγροτικές εκτάσεις προς Corabia, στις όχθες του Δούναβη. Για να κερδίσουμε λίγο από τον χαμένο χρόνο δεν σταματάμε και συνεχίζουμε κατευθείαν προς το Port Bechet, το λιμάνι του ferry για το Oryahovo. Για μια ακόμη φορά περνάμε τον έλεγχο σε 1 λεπτό, βγάζουμε εισιτήρια σε άλλο 1 λεπτό, και περνάμε από τα πλάγια τα φορτηγά.
Το ferry ξεφορτώνει ήδη, οπότε μέχρι να στρίψει ο Στέλιος ένα τσιγάρο είμαστε έτοιμοι και επιβίβαση.
Στη Βουλγαρία ξανά λοιπόν και μια και έχει πέσει πείνα σταματάμε στο Oryahovo για πίτσα και Kamenitza ( μόνο μία ).

Γεμίσαμε τα ρεζερβουάρ με την μαγική βενζίνη της Shell στο Oryahovo και μια ώρα αργότερα είμασταν στην Vratsa και ταλαιπωρηθήκαμε για 10-15 λεπτά με το περίεργο σύστημα με τους μονόδρομους και τους πεζόδρομους για να φτάσουμε στο ξενοδοχείο.
Δώσαμε ραντεβού για αργότερα και χωριστήκαμε : ο Σέμπι και ο Στέλιος στο SPA και την πισίνα, ο Παναγιώτης βόλτα στην πόλη και εγώ στο μπαρ του ξενοδοχείου για να τελειώσω μερικές υποχρεώσεις.
Αφού μαζευτήκαμε στο μπαρ του ξενοδοχείου και πιάσαμε τις μπύρες, είπαμε να μην ξεβολευτούμε και συνεχίσαμε με φαγητό, το οποίο ήταν μια χαρά.

Κάπου εκεί άρχισε να έχει κίνηση στην πλατεία – και όλοι πηγαίναν προς το πίσω μέρος του ξενοδοχείου. Την απορία μας έλυσε το προσωπικό του ξενοδοχείο, καθώς μέσα στο ίδιο κτήριο αλλά με διαφορετικές εισόδους λειτουργούσαν ένα καζίνο, ένα μπαρ και ένα club! Κάναμε μια βόλτα στους πεζοδρόμους που βρήκαμε αρκετά καφέ και μπαράκια, αλλά ήταν φανερό πως το κέντρο της νυχτερινής διασκέδασης ήταν η πλατεία που βρισκόταν το ξενοδοχείο. Μια νεαρή που μας άκουσε να μιλάμε Ελληνικά – είχε μείνει αρκετά χρόνια στην Ελλάδα μας το επιβεβαίωσε, και έτσι λοιπόν κατευθυνθήκαμε προς το club…

Το ότι οι δυο φορούσαμε βερμούδες και αθλητικά παπούτσια δεν ενόχλησε κανέναν, ούτε το ότι είμασταν ξένοι…
Περάσαμε ανάμεσα από τους μαυροφορεμένους μπράβους, πληρώσαμε το εξωφρενικό αντίτιμο των 5 λέβα / άτομο, μας βρήκαν σταντ να καθίσουμε και ζήτησαν και συγνώμη που είχε μόνο 2 καρέκλες ελεύθερες. Το μαγαζί είχε προσφορά: 1 μπουκάλι Balantines + 5 Shark 55 λέβα ( 27 ευρώ ) και τέτοιο bargain δεν χάνεται 🙂
Μουσική τέρμα, τραγούδια μόνο στα Βουλγάρικα ( ακόμη και γνωστά Ελληνικά – τρελό γέλιο ), αναλογία 4-5 γυναίκες / 1 άντρας, Βούλγαροι σφίχτες, μπορείτε να πάρετε μια ιδέα…Φύγαμε κατά τις 4 το πρωί με κεφάλι καζάνι και αλλάξαμε την ώρα αναχώρησης για τις 10:30…

Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου
Vratsa – Προμαχώνας – Θεσσαλονίκη | 425χλμ

Προς μεγάλη μου έκπληξη -μετά τα χθεσινά, στις 10:30 είμασταν στο δρόμο. Κάναμε την πρώτη στάση μετά από 100 περίπου χιλιόμετρα, σε ένα βενζινάδικο έξω από την Σόφια όπου ήπιαμε και ένα καφέ στα γρήγορα. Κάναμε και μια μίνι σύσκεψη και αποφασίσαμε να το πιέσουμε λίγο από άποψη χιλιομέτρων για την επόμενη στάση – ούτως η άλλως στον περιφερειακό της Σόφιας θα είχαμε πολλά σταμάτα-ξεκίνα και μετά ο δρόμος ήταν για πολλά χιλιόμετρα καινούριος…

Έτσι και έγινε, και σταματήσαμε μετά από περίπου 160 χιλιόμετρα, έχοντας φτάσει στην Kresna χωρίς κάτι αξιόλογο στο δρόμο. Δώσαμε όλα τα λέβα μας σε ένα βενζινάδικο και φύγαμε για τα τελευταία 40 χιλιόμετρα μέχρι τα σύνορα, στα οποία συναντήσαμε αρκετή κίνηση, αλλά με την γνωστή διαδικασία ( από το πλάι…) ξεμπερδέψαμε πολύ γρήγορα.

Ο Στέλιος επέμενε να μας κάνει το τραπέζι στις Σέρρες, και μην μπορώντας να πούμε όχι καταλήξαμε για φαγητό σε ένα ταβερνάκι στον Λευκώνα, όπου τιμήσαμε τα εξαιρετικά κρεατικά…Δυστυχώς οι υπόλοιποι είχαμε ακόμη δρόμο μέχρι την Θεσσαλονίκη, οπότε αρκεστήκαμε σε αναψυκτικά για να γιορτάσουμε το τέλος του ταξιδιού 🙂

Χαιρετηθήκαμε με τον Στέλιο και τον Παναγιώτη στο Λευκώνα, και με τον Σέμπι κάναμε σβέλτα τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι την Θεσσαλονίκη όπου και φτάσαμε λίγο πριν σκοτεινιάσει…