Turkish Delights

Ημέρα 3η | 28/8/10

Istanbul – Baypazari | 370χλμ

Κατεβήκαμε στο λιμάνι αρκετά πιο νωρίς, καθώς δεν ξέραμε τι θα συναντήσουμε στο δρόμο. Παραλάβαμε τα εισιτήρια μας και περιμέναμε στην ουρά. Το ferry ήταν καινούριο, πεντακάθαρο, με αριθμημένες θέσεις και έφυγε στην ώρα του.

[ibox type=”info”]Το ferry το είχαμε κλείσει on-line πριν ξεκινήσουμε. Η Κωνσταντινούπολη έχει ένα εκτεταμένο και πολύ οργανωμένο δίκτυο θαλάσσιας συγκοινωνίας. Μπορείτε αν δείτε δρομολόγια και τιμές στο site www.ido.com.tr και να κλείσετε τα εισιτήρια on-line. Μπορείτε να τα παραλάβετε στο λιμάνι από υπάλληλο ή από αυτόματο μηχάνημα στην είσοδο! Η τιμή δεν είναι σταθερή και αλλάζει με την μέρα και την διαθεσιμότητα. Το ferry ήταν μοντέρνο, πεντακάθαρο και είχε και bar με καφέδες, snack κλπ.[/ibox]

Κατεβαίνοντας να πάρουμε την μηχανή, βρίσκουμε ένα R1200RT παρκαρισμένο πίσω μας. Ο αναβάτης μας μιλάει στα Τούρκικα, και του εξηγώ στα Αγγλικά ότι είμαστε Έλληνες. Είναι πολύ φιλικός, και πιάνουμε κουβέντα :
Πηγαίνεις διακοπές ;
– Ναι θα κατέβω τα παράλια μέχρι την Alanya να συναντήσω την γυναίκα μου. Εσείς;
Προς Baypazari, Καππαδοκία και πίσω στα παράλια…
– Aaaa, Good Luck!
Τι good luck μας λέει ετούτος; Μήπως δεν ξέρουμε κάτι;

Η Yalova (τουλάχιστον το λιμάνι) είναι μια χαρά, και συνεχίζουμε παραλιακά. Προορισμός μας το Esenkoy, 30χλμ μακρυά, πατρίδα των παππούδων της Χρύσας. Μόλις βγαίνουμε από την πόλη, ο δρόμος γίνεται στενός και είναι σε κακή κατάσταση – περνάει από εύφορα μέρη αλλά τα χωριά είναι φτωχικά και ο κόσμος δεν φαίνεται και πολύ χαρούμενος. Κάνουμε το πρώτο enduro της εκδρομής – 7χλμ δρόμο υπό κατασκευή και φτάνουμε στο Esenkoy. Κάνουμε μια γρήγορη βόλτα, βγάζουμε φωτογραφίες, βάζουμε βενζίνη και μένουμε με την απορία πως είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο μεγάλη διαφορά στην ανάπτυξη σε τόσο μικρή απόσταση.

Ξανακάνουμε το enduro για να γυρίσουμε στην Yalova και συνεχίζουμε με κατεύθυνση προς Bursa, αλλά η διαδρομή που έχουμε επιλέξει δεν περνάει από εκεί. Ακολουθούμε την βόρεια όχθη της λίμνης Iznik – ο δρόμος είναι συμπαθητικός και περνάει εύκολα, χαζεύοντας την λίμνη, τα χωράφια και τα χωριά. Σταματάμε στο Iznik ( Νίκαια ) και πίνουμε έναν καφέ στην παραλία. Δεν ξέρουμε τι θα συναντήσουμε πιο κάτω, οπότε κάνουμε ένα γρήγορο πέρασμα από το Βυζαντινά τείχη και συνεχίζουμε ανατολικά.

Μερικά χιλιόμετρα πιο κάτω, φτιάχνουν το δρόμο, και κάνουμε 4-5 κατηφορικά χιλιόμετρα γεμάτα στροφές σε 3Α, με τους ντόπιους να μας περνάνε αφήνοντας σύννεφα σκόνης…Το επόμενο κομμάτι είναι έτοιμο και κάνουμε μερικά εύκολα χιλιόμετρα. Στην επόμενη διασταύρωση, διστάζω καθώς ο χάρτης μας δεν είναι λεπτομερής, και την λύση δίνει ντόπιος μουστακαλής που αφήνει το αγροτικό στη μέση του δρόμου και έρχεται να μας δώσει οδηγίες. Με νοήματα μας δείχνει ευθεία – με κάτι μικρά ζιγκ-ζαγκ, αλλά ευθεία. Ευχαριστούμε και φεύγουμε προς τα βουνά που κλείνουν τον ορίζοντα στα ανατολικά.

Επιτέλους, ένας ωραίος δρόμος σκέφτομαι καθώς ανεβαίνω τις καλοσχεδιασμένες στροφές, αλλά πριν προλάβω να ολοκληρώσω την σκέψη μου η άσφαλτος τελειώνει…Ακολουθούν 20 χιλιόμετρα με χώμα, πέτρες, βότσαλα, κοτρόνες, λακκούβες, χαντάκια, 3Α, και πολύ σκόνη και ιδρώτα που μας αλλάζουν τα φώτα. Πατάμε άσφαλτο, κάνουμε 100 μέτρα και βλέπουμε μπροστά μας το δρόμο κλειστό και πινακίδες παράκαμψη προς τα αριστερά, σε ένα (ευτυχώς ασφάλτινο) δρομάκι… Περνάμε χωρία με 2-3 σπίτια, αγρότες με κάρα, προβατάκια, ραχούλες και ποταμάκια και ευτυχώς βγαίνουμε στο Tarakli. Καθώς έχουμε ήδη καθυστερήσει και έχουμε 160χλμ ακόμη, το προσπερνάμε και σταματάμε σε βενζινάδικο στην έξοδο του χωριού για βενζίνη και να δροσιστούμε.

Επόμενη στάση υπολογίζουμε στο Nallihan, 100χλμ μακρυά. Ευτυχώς δεν έχει άλλο χωματόδρομο και σε περίπου μια ώρα φτάνουμε. Μας έχει πιάσει και πείνα, αλλά όπως μας είχε προειδοποιήσει και ο φίλος Zafer σε μη τουριστικές περιοχές δεν βρίσκαμε ταβέρνα ή εστιατόριο ανοιχτά καθώς είναι περίοδος ραμαζανιού, και η περιοχή που περνάμε φαίνεται πως είναι αυστηρή με τις παραδόσεις. Ψώνια στο supermarket στο Nallihan λοιπόν και άραγμα κάτω από το δέντρο για γεύμα στην εξοχή!

Τα τελευταία 60χλμ ο δρόμος είναι πιο άνετος. Έχουμε ανέβει ψηλότερα και περνάμε τεράστιες εκτάσεις με σιτιρά, μια τεχνιτή λίμνη και σύντομα φτάνουμε στο Beypazari.

[ibox type=”warning”]The Baypazari experience
Είναι τόσο σημαντικό το Baypazari που θέλει ειδική παράγραφο; Όχι, απλά εκείνη την ημέρα κουραστήκαμε απίστευτα και όλα μας φαίνονταν τραγικά (κάποια ήταν), ενώ τώρα τα θυμόμαστε και γελάμε!

Φτάνουμε στο Baypazari και βρίσκουμε μεγάλους δρόμους και μοντέρνα κτήρια – που είναι η παραδοσιακή πόλη που αναφέρει ο οδηγός; Σταματάω στην άκρη του κεντρικού δρόμου και Χρύσα κατεβαίνει να ρωτήσει για το ξενοδοχείο σε ένα από τα λίγα ανοιχτά μαγαζιά. Έχω αφήσει την ενδοεπικοινωνία ανοιχτή και ακούω μουσική, όταν ή Χρύσα γυρνάει και μου δείχνει να κοιτάξω πίσω μου στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Ένας αστυνομικός φωνάζει από το μεγάφωνο νευριασμένος που τον αγνοώ και όλη η πλατεία μας κοιτάει…Ωραία!
– Τι; (ρωτάω με την γνωστή χειρονομία)
– Φύγε από εκεί, ενοχλείς ( Ή κάτι τέτοιο)
– Πλάκα μου κάνουν σκέφτομαι. Έχω σταματήσει κολλητά στο πεζοδρόμιο, δεν έχω καν σβήσει την μηχανή και κάθομαι πάνω, ενώ στο δρόμο (που δεν κυκλοφορεί ψυχή) χωράνε να περάσουνε ακόμη και δυο αυτοκίνητα δίπλα-δίπλα (από το δικό μου ρεύμα!)
– Περίμενε! ( με χειρονομία φυσικά) – Ανεβαίνει η Χρύσα, κάνω μια περιποιημένη αναστροφή και σταματάω δίπλα στο περιπολικό με τέτοιο τρόπο ώστε να μην ανοίγει η πόρτα…
– Ακαταλαβίστικα Τούρκικα σε αυστηρό ύφος
– Hello, we are tourists and we are looking for a hotel and we could not find it, so we stoped to ask κλπ κλπ Can you help us ?
– Το βλέμμα της αγελάδας…
Ευκαιρία σκέφτομαι, και του δείχνω το χαρτί με την διεύθυνση του ξενοδοχείου
Το κοιτάει, το ξανακοιτάει και μου δείχνει μια γενική κατεύθυνση πριν φύγει ξινισμένος

Το ξενοδοχείο το είχαμε κλείσει από την Κωνσταντινούπολη, και μας είχε βοηθήσει ο υπάλληλος του ξενοδοχείου που μέναμε, αφού μίλησε με τους ιδιοκτήτες για να επιβεβαιώσει πως όλα είναι εντάξει. Ακολουθούμε την κατεύθυνση που μας έχει δείξει ο αστυνομικός, και μπαίνουμε σε μια παραδοσιακή γειτονιά. Φτάνοντας στην μικρή πλατεία, ένας μπάρμπας πετάγεται από το καφενείο και τρέχει προς το μέρος μας λέγοντας διάφορα.
Younan? Μας ρωτάει.
Του απαντάω ναι και του δείχνω το χαρτί με το όνομα του ξενώνα.
Χτυπάει το χέρι του στο στήθος σαν να λέει Εγώ! και μας κάνει νόημα να τον ακολουθήσουμε

Από έξω ο ξενώνας φαίνεται συμπαθητικός, και οι δυο ηλικιωμένοι ιδιοκτήτες φιλικότατοι. Περνάμε την πόρτα και έρχεται η πρώτη σφαλιάρα.
Χρύσα : Αυτό θα πέσει…
Η ροζ ninja ( η ιδιοκτήτρια ) μας υποδεικνύει πώς πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας
– Τώρα θα δεις τι θα πάθεις! Φοράμε τις μπότες από το πρωί με σχεδόν 40°C!
Στο μεταξύ, αυτή κυκλοφορεί ξυπόλυτη μέσα-έξω…
Ανεβαίνουμε με την ξύλινη σκάλα που τρίζει στον δεύτερο όροφο, και μας δίνει το γωνιακό δωμάτιο – το καλό!

Για να μην νομίζεται πως υπερβάλω, πιο κάτω θα βάλω τα links για το ξενοδοχείο, το οποίο έχει στο μεταξύ ανακαινιστεί και 3 φωτογραφίες για την σύγκριση

Κάθομαι στο κρεβάτι να ξαποστάσω και σηκώνεται ένα σύννεφο σκόνης…Κοιτάω την Χρύσα…
Χρύσα : Δεν πειράζει, μόνο ένα βράδυ είναι – θα κάνουμε ένα μπανάκι, θα πάμε για φαγητό, και θα κοιμηθούμε
Και το μπάνιο που είναι ; Μα φυσικά μέσα στην ντουλάπα! Ανοίγω την ντουλάπα – Χλωμό το βλέπω να κάνουμε μπάνιο..

Αρχίζει η σύσκεψη…
– Μαζεύουμε τα πράγματα και την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια…Και αν προσβληθούν και έχουμε κανένα θέμα;
– Αφήνουμε τα πράγματα εδώ, βρίσκουμε ένα άλλο ξενοδοχείο και ερχόμαστε κύριοι το πρωί, μαζεύουμε και φεύγουμε…Απλά θα πληρώσουμε διπλά…
– Κάνουμε τους ήρωες και μένουμε εδώ, κοιμώμαστε με τα ρούχα και δεν πάμε τουαλέτα
Αποφασίζουμε πως καλύτερα θα ήταν να φύγουμε, αλλά πως να συνεννοηθούμε; Παίρνουμε τηλέφωνο τον γιό τους που μιλάει Αγγλικά – No problem, I come afternoon, we speak

Κάνουμε μια βόλτα στην παραδοσιακή γειτονιά που είναι όμορφη, και ανηφορίζουμε για ένα ταβερνάκι που είχαμε σταμπάρει το μεσημέρι. Είναι σχετικά άδειο, αλλά πολλά τραπέζια είναι κλεισμένα και κόσμος αρχίζει να έρχεται. Δεν θέλει πολύ ώρα για να δύσει ο ήλιος, και ξέρουμε ότι για τους ξένους δεν ισχύουν οι κανόνες του ραμαζανιού, αλλά ο ιδιοκτήτης δεν φαίνεται χαρούμενος που παραγγείλαμε. Ένας νεαρός από διπλανό τραπέζι καταλαβαίνει τι συμβαίνει, και μας εξηγεί στα Αγγλικά ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να φάμε. Αποφασίζουμε να μην γίνουμε προκλητικοί, και του ζητάμε να ενημερώσει τον ιδιοκτήτη ότι θα περιμένουμε. Αμέσως η συμπεριφορά του αλλάζει, μας χαμογελάει και μας φέρνει – χωρίς χρέωση – ένα πιάτο με χουρμάδες και ορεκτικά που έχει ήδη σερβίρει σε όλα τα άλλα τραπέζια.

Περιμέναμε υπομονετικά – κανείς δεν ακουμπούσε τίποτα μέχρι που εκεί που καθόμασταν χαλαροί, σκάει μια κανονιά – Το σύνθημα για την έναρξη του δείπνου! Μας κέρασαν και τσάι και γυρίσαμε στον ξενώνα να βρούμε τον γιο των ιδιοκτήτων.

Είχαμε ήδη καταστρώσει το σχέδιο μας – Παρ’ όλο που στο site τους το διαφήμιζαν, δεν είχαν internet, και για μας ήταν απαραίτητο λόγω δουλειάς. Το πολύ-πολύ θα πληρώναμε τα €40 του δωματίου και θα κοιμόμασταν αλλού.
Για καλή μας τύχη η οικογένεια είχε ακόμη έναν ξενώνα σε πολύ καλύτερη κατάσταση και θα μας έδινε ένα δωμάτιο εκεί. Με τα μισά πράγματα στην μηχανή, και τα άλλα μισά στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου, σε πέντε λεπτά ήμασταν στον άλλο ξενώνα.
Αφού περάσαμε και το τελευταίο εμπόδιο – 7 βρομερά ζευγάρια παπούτσια άλλων ενοίκων στην αρχή της σκάλας, κάναμε ένα μπάνιο και πέσαμε εξαντλημένοι για ύπνο, νομίζοντας πως τα βάσανα μας στο Baypazari τελείωσαν

Το ξενοδοχείο που δεν μείναμε :http://beyzademnuriefendi.com/. Πατήστε το “Sanal tour” και ανεβείτε στον δεύτερο όροφο. Παραλίγο να μέναμε στο “Gelin Odasi”. Προσέξτε την διαφορά στις φωτογραφίες.
Το ξενοδοχείο που μείναμε: http://www.beykonak.com.tr.Πατήστε το “Sanal tour” και ανεβείτε στον πρωτο όροφο. Μείναμε στο “Kucuk Oda”[/ibox]

Ημέρα 4η | 29/8/10

Baypazari – Urgup | 430χλμ

Η φωνή του Ιμάμη – από τα μεγάφωνα, όχι live μας τινάζει από το κρεβάτι. Γυρίζω πλευρό αλλά 10 λεπτά αργότερα, μια παρέα με όργανα, τραγούδια και φωνές περνάει κάτω από το μπαλκόνι. Κοιτάω το ρολόι μου είναι πέντε παρά!
Δεν βλέπω να κοιμόμαστε άλλο, οπότε μαζεύουμε τα πράγματα και κατά τις πεντέμισι είμαστε στο δρόμο, αφού παίρνουμε κάτι για πρωινό και φωτογραφιζόμαστε την πλατεία Bugs Bunny!

Η Άγκυρα είναι γύρω στα 100χλμ μακρυά, και ο δρόμος είναι τυπικός της Ανατολίας, με πολλά χωράφια, λόφους και βαθιές κοιλάδες. Καθώς κινούμαστε ανατολικά και ο ήλιος είναι χαμηλά μπροστά μας, δεν βλέπω πως η άσφαλτος δίνει την θέση της σε 3Α και μπαίνουμε στο χαλίκι με πάνω από 100…Χορεύουμε τσιφτετέλι μαζί με την μηχανή, και με πολύ τύχη καταφέρνω να μειώσω την ταχύτητα και να ανακτήσω τον έλεγχο – Ευτυχώς δεν υπάρχει κίνηση, γιατί είχα φτάσει στην άκρη του αντίθετου ρεύματος!

Φτάνουμε στα περίχωρα της Άγκυρας, και παίρνουμε τον καταπληκτικό περιφερειακό με τις 4 λωρίδες ανά κατεύθυνση , βλέποντας την πόλη στο βάθος. Βγαίνουμε στην έξοδο για Konya και σταματάμε σε ένα μεγάλο βενζινάδικο με πολλά φορτηγά, στο πολύ όμορφο προάστιο Golbasi, δίπλα σε μια λιμνούλα.
Προμηθευόμαστε νερά και αναψυκτικά για το δρόμο, και καθώς δεν έχω πιει καφέ, μπαίνουμε σε ένα μικροσκοπικό μαγαζάκι – μέσα στο βενζινάδικο. Είναι γεμάτο νταλικέρηδες και έχει μόνο ένα πάγκο. Χτυπάμε από μια ομελέτα με λουκάνικο μαζί με τον καφέ, ενώ στην βιτρίνα του μαγαζιού έχει ακόμη και μοσχαροκεφαλές!

Ο δρόμος από δω και πέρα είναι τεράστιες ευθείες με κακό οδόστρωμα και υπερφορτωμένα φορτηγά και το σκηνικό μονότονο. Στα 80 περίπου χλμ αφήνουμε το δρόμο για Konya και στρίβουμε για Aksaray, οδηγώντας παράλληλα με την λίμνη Tuz που έχει αλμυρό νερό. Πιέζουμε λίγο και σταματάμε μετά από 150χλμ – Πίνω ένα Aryan, καθώς παρακολουθώ έναν ντόπιο να τρώει το “υγρό πυρ” – μια μικρή κούπα σούπας, στην οποία έχει προσθέσει 2 κουταλιές της σούπας μπούκοβο στις 9 παρά το πρωί!

Σε μισή ωρίτσα φτάνουμε στο Aksaray και στρίβουμε ανατολικά για Καππαδοκία – Μένουν 70χλμ για το Nevsehir και από εκεί άλλα 20 για το Urgup.
Σε κάθε στροφή περιμένουμε να δούμε το σκηνικό με τις κοιλάδες και τις καμινάδες αλλά τίποτα…Φτάνοντας στο Nevsehir βλέπουμε τους πρώτους σχηματισμούς και μπαίνουμε πλέον στην “τουριστική” Καππαδοκία.

Περνάμε έξω από το Uchisar και χαζεύοντας το τοπίο φτάνουμε στο Urgup. Το ξενοδοχείο είναι στην είσοδο του χωριού και πριν κάνουμε check-in περνάμε μια βόλτα από την πλατεία να δούμε τι γίνεται και για λίγα ψώνια από το supermarket. Βγάζουμε και μερικές φωτογραφίες και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει μέσω του φίλου Zafer, το Melis Cave Hotel.

[ibox type=”info”]Για την περιοχή της Καππαδοκίας χρησιμοποιήσαμε τις υπηρεσίες του φίλου μας Zafer που λειτουργεί τουριστικό γραφείο στο Urgup.
Για πληροφορίες :
Lirita Tours και www.cappadocia.travel[/ibox]

Ο Zafer μας είχε κλείσει ένα δωμάτιο ακριβώς μπροστά στην πισίνα – δεν ήταν σκαμμένο στο βράχο, αλλά ήταν καθαρό, δροσερό, μόλις 2 βήματα από την πισίνα και οικονομικότερο – μια χαρά δηλαδή! Απολαύσαμε μια δροσερή βουτιά στην πισίνα, αναπληρώσαμε λίγο από τον ύπνο που μας έλειπε και το απογευματάκι βγήκαμε για βόλτα…

Τριγυρίσαμε για λίγο στο Urgup, και κατευθυνθήκαμε προς την Rose Valley, για το διάσημο ηλιοβασίλεμα της. Και εκεί που οδηγώ αμέριμνος σε ένα δρομάκο, κατεβασμένη μπάρα…Πριν προλάβω να σταματήσω πετάγεται ένας τύπος : Tickets please…Πληρώνουμε 2 λίρες έκαστος και συνεχίζουμε. Στην αλάνα που χρησιμεύει σαν πάρκινγκ υπάρχουν 3-4 αυτοκίνητα και 2-3 πλανόδιοι με πάγκους. Αφήνουμε την μηχανή και μιας και έχουμε χρόνο, κατηφορίζουμε μέσα στην Rose Valley.

Φτάνουμε μέχρι μια εκκλησία, και επιστρέφουμε για το ηλιοβασίλεμα. Στο μεταξύ έχει μαζευτεί αρκετός κόσμος – οι περισσότεροι με ενοικιαζόμενα ή συμμετέχοντας σε οργανωμένα tour για μικρά group. Χαλαρώνουμε και βγάζουμε φωτογραφίες…Πραγματικά όμορφο ηλιοβασίλεμα…

Επιστρέφουμε στο Urgup και πηγαίνουμε στην κεντρική πλατεία. Διαλέγουμε ένα εστιατόριο με ταράτσα και ωραία θέα και απολαμβάνουμε ένα εξαιρετικό δείπνο με τοπικά πιάτα. Στην συνέχεια, περνάμε στο καφέ απέναντι για καφέ και σιροπιαστά…Η Χρύσα κάνει το λάθος και παραγγέλνει φραπέ ενώ και τα γλυκά τους μου φαίνονται λίγο βαριά…

Ημέρα 5η | 30/8/10

Γύρω από το Urgup | 120χλμ

Πρώτο ξύπνημα κλασσικά στις 04:30 – το ξενοδοχείο είναι δυστυχώς δίπλα στο τζαμί…Αλλά σήμερα δεν έχουμε δρόμο να κάνουμε, οπότε αλλάζουμε πλευρό και σηκωνόμαστε κατά τις 9. Μετά το πρωινό στην αυλή, ξεκινάμε για μια χαλαρή βόλτα. Πρώτος προορισμός το Zelve Open Air Museum όπου περπατάμε για ώρα στις σπηλιές που κάποτε ήταν σπίτια και εκκλησίες. Υπάρχει μια εικόνα εγκατάλειψης και προχειρότητας σε όλο το χώρο αλλά παραμένει ενδιαφέρον.

Επόμενη στάση το Pasabag ή Monks Valley με τους χαρακτηριστικούς σχηματισμούς. Για κακή μας τύχη, φτάσαμε μαζί με αρκετά λεωφορεία γεμάτα τουρίστες οπότε φύγαμε βιαστικά…Περάσαμε από το Avanos, που φημίζεται για τα κεραμικά του (αν και είδαμε και σε άλλα χωριά ακριβώς τα ίδια) και στην συνέχεια από το Cavucin και το Goreme, πριν σταματήσουμε στο Uchisar με το εντυπωσιακό φυσικό “κάστρο”

Συνεχίσαμε για το Kaymakli και την υπόγεια πόλη του. Περάσαμε κάθετα τον κεντρικό δρόμο Nevsehir – Urgup και μπήκαμε σε ένα μικρό δρόμο. Λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, ένα 1150GS ήταν σταματημένο στην άκρη του δρόμου, στην σκιά ενός δέντρου. Σταμάτησα μήπως χρειαζόταν βοήθεια αλλά απλά ξεκουραζόταν από την ζέστη και τον ήλιο. Καθίσαμε σχεδόν 1 ώρα με το ζευγάρι από την Γαλλία συζητώντας, και συνεχίσαμε για το Kyamakli.

Μέσα στο χωριουδάκι είχε μια μικρή πινακίδα που ίσα -ίσα φαινόταν, αλλά δεν δυσκολευτήκαμε να βρούμε το σωστό μέρος. Το GS πρέπει να έκανε μεγάλη εντύπωση στο φύλακα του δημοτικού πάρκινγκ, αφού σήκωσε την μπάρα για να παρκάρουμε σε μέρος που δεν επιτρεπόταν -ακριβώς δίπλα στο φυλάκιο του και μάλιστα χωρίς να πληρώσουμε!

Πληρώσαμε 20TL ο καθένας για την είσοδο και δώσαμε και 30TL σε έναν τοπικό ξεναγό για να μας συνοδέψει στην υπόγεια πόλη. Δεν είναι απαραίτητο, καθώς όλοι ακολουθούν την ίδια πορεία, σημαδεμένη με βελάκια. Επίσης, τα Αγγλικά τους δεν είναι και τα καλύτερα, οπότε και μόνος είναι ΟΚ. Κατεβήκαμε 9 ορόφους κάτω, περάσαμε από σημεία που ίσα – ίσα χωρούσα στο φάρδος, από σημεία που χωρούσα μόνο στα γόνατα και περίπου 45 λεπτά αργότερα ξαναβγήκαμε στην επιφάνεια με ένα καρούμπαλο και μια καλή γρατζουνιά στο κεφάλι…

Γυρίσαμε στο Urgup για μεσημεριανό και λίγα ψώνια από το supermarket. Δίπλα από το S/M και λίγο πιο χαμηλά, είχαμε δει ένα μικρό ταβερνάκι που όσες φορές περάσαμε, είχε κόσμο, και έτσι λοιπόν είπαμε να φάμε σε ένα μαγαζί με ντόπιους. Το μαγαζάκι ήταν καθαρό και περιποιημένο, οι ιδιοκτήτες φιλικοί και μέχρι και ο μάγειρας βγήκε για να συνενοηθούμε καθώς μιλούσε λίγο καλύτερα Αγγλικά.

Το γεύμα αυτό άλλαξε την ροή του ταξιδιού δημιουργώντας προβλήματα και ταλαιπωρία. Το χειρότερο όμως ήταν πως άλλαξε την διάθεση μας προς το χειρότερο και δεν μας άφησε να χαρούμε το υπόλοιπο του ταξιδιού…

– What is Adana Kebab?
Spicy sausage..
– Very spicy?
No, normal…I bring you extra peper..
Έβαλα το πιατάκι με το μπούκοβο διακριτικά λίγο πιο πέρα και δοκίμασα το normal…Ευτυχώς που ήταν normal και χρειάστηκα μόνο 3 coca-cola, 2 λίτρα νερό και 1 καρβέλι ψωμί και μια σαλάτα για να φάω το πιάτο μου…

Βγαίνοντας από το εστιατόριο, συναντήσαμε το ζευγάρι των Γάλλων με το GS, και είπαμε να πιούμε μια μπύρα παρέα, αλλά το μαγαζί που διαλέξαμε δεν σέρβιρε αλκοόλ…Ήπιαμε το αριάνι ακριβώς απέναντι από την κάβα και επιστρέψαμε στο ξενοδοχείο για λίγη ξεκούραση. Το πρόγραμμα για το απόγευμα έλεγε επίσκεψη στο Mustafapasa, αλλά το Adana Kebab και το πιάτο της Χρύσας είχαν άλλη άποψη…

Βγήκαμε από το δωμάτιο μόνο αργά το απόγευμα για να βρεθούμε με τον Zafer και την γυναίκα του, αφού χτυπήσαμε τα Imodium…Για καλή μας τύχη, είχαν κανονίσει δείπνο στο εστιατόριο που είχαμε φάει το πρώτο βράδυ – για να μην τους κακοκαρδίσουμε δοκιμάσαμε όλα τα πιάτα, αλλά επικεντρωθήκαμε στο πιλάφι…