Turkish Delights

Ημέρα 6η | 31/8/10

Urgup – Pamukkale | 700χλμ

Κοιμηθήκαμε ελάχιστα όλη νύχτα – και κάναμε συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα, οπότε όταν στις 04:30 άρχισαν οι προσευχές στην διαπασών από το διπλανό τζαμί, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε. Φόρτωσα τη μηχανή, έστειλα ένα μήνυμα στο Zafer ότι δεν θα κάναμε την βόλτα με το αερόστατο (Στεναχωρηθήκαμε πολύ που χάσαμε την βόλτα με το αερόστατο, αλλά με την μηχανή σταματάς στην άκρη του δρόμου και πετάγεσαι πίσω από το θάμνο – στο αερόστατο τι κάνεις; ) και 5 η ώρα ήμασταν στο δρόμο…

Δεν είχαμε στο πρόγραμμα να κάνουμε τόσα χιλιόμετρα. Υπολογίζαμε να δούμε λίγο από Konya και να μείνουμε κάπου μετά, πιθανότατα στο Egirdir

Το θέαμα με τα δεκάδες αερόστατα ανάμεσα στις “καμινάδες” της Καππαδοκίας ήταν εκπληκτικό, και τουλάχιστον εγώ τσατίστηκα που χάσαμε την ευκαιρία, αλλά είναι και μια δικαιολογία για να ξανάρθουμε…Με συμμάχους την πρωινή δροσιά και τους άδειους δρόμους φτάσαμε γρήγορα στο Aksaray και μπήκαμε στο δρόμο για την Konya. Μια ατελειωτη ευθεία ανάμεσα σε άγονες εκτάσεις…Είμαστε όμως στο δρόμο των καραβανιών, και σταματάμε στο Sultanhani για να δούμε ένα από τα πιο φημισμένα χάνια του. Καθώς είναι πολύ νωρίς, δεν έχει ανοίξει ακόμη, οπότε βγάζουμε φωτογραφίες και καθόμαστε λίγο στην σκιά ενός καφενείου. Κάνω το λάθος και πίνω λίγο καφέ για να ξυπνήσω..

Τα επόμενα 100χλμ μέχρι την Konya είναι πάλι μια βαρετή ευθεία…Η γη είναι άγονη και τα χωριά που περνάμε, παρ’ όλο που είναι πάνω η δίπλα στον κεντρικό δρόμο είναι σε φτωχά και σε κατάσταση διάλυσης!

Έχουμε ελάχιστα χιλιόμετρα για την Konya όταν ακούω την Χρύσα στην ενδοεπικοινωνία:
– Σταμάτα.ΤΩΡΑ!
Λίγο πιο κάτω υπάρχει μια στάση λεωφορείων. Πριν προλάβω να σταματήσω τελείως η Χρύσα έχει ήδη πηδήξει από την μηχανή και κατεβαίνει στο χαντάκι πίσω από την στάση…Πάμε πάλι…

Σε 5 λεπτά ξεκινάμε…
Όλα καλά;
– Ναι, μια χαρά…Νομίζω..
Μπαίνουμε στην Konya και…
– Σταμάτα! Δεν νιώθω καλά…
Κόβω αμέσως δεξιά και καβαλάω το πεζοδρόμιο. Η Χρύσα είναι χλωμή και έτοιμη να λιποθυμήσει…Καθόμαστε λίγο σε ένα παγκάκι, πίνει ένα ισοτονικό και είναι καλύτερα.
– Δεν νομίζω πως θα πάμε μακρυά χωρίς τουαλέτα….
Στο πάρκο πίσω μας δεν παίζει….Βλέπω ένα βενζινάδικο στο βάθος του δρόμου και σε δυο λεπτά είμαστε εκεί. Ευτυχώς είναι καθαρό και οργανωμένο, οπότε ξανά ισοτονικά και παξιμαδάκια – και τουαλέτα φυσικά! Τα imodium δεν κάνουν και πολλά πράγματα στην περίπτωση μας…

Αφήνουμε πίσω μας την Konya χωρίς να δούμε τίποτα. Η απόφαση είναι να κινηθούμε όσο γίνεται πιο δυτικά, ώστε να είμαστε πιο κοντά στα παράλια και στην Ελλάδα αν η κατάσταση χειροτερέψει…Ο δρόμος για το Baysehir ανεβαίνει σε ένα υψίπεδο προσφέροντας μια γενική εικόνα της Konya και συνεχίζει ανάμεσα σε δάση και λιβάδια. Ήταν ένας από τους πιο ωραίους και σε καλή κατάσταση δρόμους που κάναμε στην Τουρκία. Φυσικά, τον τιμήσαμε με μια στάση δίπλα σε ένα ποταμάκι και οι δύο… Όπως λέει ακόμη η Χρύσα, αυτό το κομμάτι του “Silk Road” πρέπει να μετονομαστεί σε “Shit Road”

Στο Baysehir σταματήσαμε μόνο για βενζίνη και (κλασικά πια) τουαλέτα και συνεχίσαμε ανάμεσα σε χωράφια και με θέα την λίμνη (Baysehir Golu) προς τα βόρεια. Σε λιγότερο από μια ώρα, στρίψαμε ξανά δυτικά προς το Egirdir. Αν μας άρεσε, θα μέναμε εκεί για σήμερα. Περάσαμε το Gelendost, που μάλλον είναι η πρωτεύουσα του μήλου της Τουρκίας: Απέραντα χωράφια με μήλα και δεκάδες εργοστάσια / συσκευαστήρια, όπως και εκατοντάδες πάγκοι με μήλα δίπλα στο δρόμο. Σύντομα βρεθήκαμε δίπλα στις όχθες της λίμνης (Egirdir Golu), και η διάθεση μας ανέβηκε λίγο, καθώς και η κατάσταση των στομαχιών μας βελτιωνόταν. Για να φτάσουμε στο Egirdir όμως θα κάναμε λίγο enduro ακόμη…

Περάσαμε το κεντρικό τμήμα της πόλης και μπήκαμε στη χερσόνησο που μοιάζει με νησί. Εδώ θα βρίσκαμε σύμφωνα με τον γνωστό οδηγό τα περισσότερα εστιατόρια και ξενώνες. Σταματάμε σε ένα παραλιακό “εστιατόριο” και όταν ζητάμε μακαρόνια ή ρυζι τρώμε πόρτα : “This is fish restaurant”…
Δεύτερη προσπάθεια, ξανά τα ίδια…Μα καλά μόνο ψάρι τρώνε εδώ;
Επόμενη στάση ένα εστιατόριο / ξενοδοχείο – Ρωτάω πριν βγάλω το κράνος και ναι…σερβίρουν και άλλα πράγματα εκτός από ψάρι! Παίρνουμε σαλάτα, 2 μακαρονάδες και 2 μπύρες για να το γιορτάσουμε! Δεν είναι άσχημο το Egirdir, και είμαστε διχασμένοι: Να μείνουμε ή να φύγουμε;

Να φύγουμε. Το Pamukkale είναι 200χλμ μακρυά και είναι ακόμη νωρίς. Εκτός από ένα ανηφορικό κομμάτι με στροφές και απαράδεκτη άσφαλτο μόλις βγήκαμε από την πόλη, η υπόλοιπη διαδρομή είναι εύκολη και περνάει γρήγορα. Περνάμε την Isparta, γνωστή για την παραγωγή αιθέριων ελαίων από τριαντάφυλλα, και σταματάμε μια φορά ακόμη για βενζίνη και ένα παγωτάκι. Στο Denizli χάνουμε την στροφή για το Pamukkale καθώς δεν υπάρχει σήμανση αλλά σύντομα βρίσκουμε το δρόμο μας και 10 λεπτά αργότερα μπαίνουμε στο Pammukale.

Πηγαίνοντας προς το κέντρο του χωριού, διάφοροι “κράχτες” πετάγονται στο δρόμο με φυλλάδια από εστιατόρια, ξενοδοχεία, κάμπινγκ και ότι άλλο θες στα χέρια. Κόβω ταχύτητα και αποφεύγω έναν, δύο…Η κούραση της ημέρας έχει τεντώσει τα νεύρα μου και στον επόμενο που πετάγεται μπροστά ανοίγω απότομα το γκάζι. Η Χρύσα φωνάζει στην ενδοεπικοινωνία, ο τύπος τρομάζει και κοκαλώνει στην μέση του δρόμου και τον περνάω ξυστά με τις βαλίτσες. Δεν μπήκε άλλος μπροστά μας μέχρι την πλατεία…

Ένας τύπος με παπί περνάει δίπλα μας μόλις σταματάμε. Περιμένει λίγο πιο πέρα και μόλις τελειώσουμε με κράνη, μπουφαν κλπ. ευγενικότατα και διακριτικά μας αφήνει μια κάρτα από ξενοδοχείο και φεύγει. Μου την δίνουν οι “κράχτες” αλλά τουλάχιστον αυτός ήταν διακριτικός, και εξάλλου στο ίδιο ξενοδοχείο σκοπεύαμε να μείνουμε, καθώς το είχαμε ελέγξει στο internet. Τον ακολουθούμε στο ξενοδοχείο (Venus hotel)και αφού τακτοποιηθούμε, επιστρέφουμε για μια επίσκεψη στο Pamukkale.

Περάσαμε ένα καταπληκτικό απόγευμα στο Pamukkale -είδαμε το ηλιοβασίλεμα και κατεβήκαμε αφού είχε ήδη σκοτεινιάσει. Για δείπνο είχαμε κανονίσει στο ξενοδοχείο. Είχε ένα απλό μενού με σπιτικά φαγητά, τα οποία ήταν μια χαρά, και το δείπνο σερβίρονταν στην αυλή κάτω από την κληματαριά. Με την κούραση της μέρας και 2-3 Efes, κοιμηθήκαμε σαν πουλάκια.

Ημέρα 7η | 1/9/10

Pamukkale – Ξάνθη | 820χλμ

Είπαμε πως αν ξυπνήσουμε νωρίς, θα επισκεφτούμε την Έφεσο, την Σμύρνη και την Πέργαμο και βλέπουμε…Αλλά ξυπνήσαμε αργά, και ετοιμαστήκαμε χωρίς βιασύνη. Θα “κόβαμε” την Έφεσο και βλέπαμε..

Πήραμε έναν ωραίο επαρχιακό δρόμο προς το Salihli, 150 χλμ στα βόρεια, και από εκεί θα βγαίναμε στην Σμύρνη. Στο Alasehir βάλαμε βενζίνη και συνεχίσαμε ανάμεσα σε χωράφια με καρποφόρα και αμπέλια. Σε όλο το μήκος του δρόμου, δεξιά και αριστερά ήταν απλωμένη στον ήλιο ( και την σκόνη!) σταφίδα.

Πλησιάζοντας το Turgutlu, περίπου 70χλμ από την Σμύρνη, ο καιρός άλλαξε ξαφνικά και έκλεισε από παντού, ενώ σηκώθηκε και δυνατός αέρας. Σταματάω σε βενζινάδικο, βάζουμε αδιάβροχα και συνεχίζουμε. Ο αέρας δυναμώνει κι άλλο και φαίνεται πως θα ρίξει πολύ βροχή…Οι πρώτες χοντρές σταγόνες μας χτυπάν και η ορατότητα μειώνεται κι άλλο. Μόλις που προλαβαίνω να βγω στο πρώτο βενζινάδικο πριν αρχίσει μια απίστευτη βροχή!
Η βροχή κράτησε πάνω από μια ώρα, και η κυκλοφορία διακόπηκε τελείως για περίπου 20 λεπτά, καθώς το νερό είχε καλύψει το δρόμο. Το βενζινάδικο που σταματήσαμε ήταν πολύ απλό, αλλά ο μοναδικός υπάλληλος και ένας φίλος του που ήταν εκεί, έβγαλαν από μέσα ένα τραπέζι και καρέκλες για να καθίσουμε όσο περιμέναμε να σταματήσει η βροχή και μας ετοίμασαν ζεστό τσάι. Για να τους ευχαριστήσω, είπα να βάλω βενζίνη, αλλά πήρε ελάχιστη, καθώς είχα γεμίσει πριν από 60 χιλιόμετρα. Αγοράσαμε λοιπόν μπισκότα και χυμούς.

Είχαμε καθυστερήσει αρκετά, οπότε αποφασίσαμε να παρακάμψουμε την Σμύρνη. Συνεχίσαμε έτσι για Manisa, ώστε να βγούμε κοφτά στην Menemen. Ο δρόμος μετά την βροχή γλιστρούσε απίστευτα, και έτσι αναγκαστικά μειώσαμε την ταχύτητα μας. Μετά την Menemen, ο δρόμος προς τα βόρεια ήταν στεγνός και πολύ καλύτερος – απλά είχε περισσότερη κίνηση, και έτσι μπορέσαμε αν καλύψουμε μεγαλύτερη απόσταση. Αποφασίσαμε να μην δούμε ούτε την Πέργαμο – Τα παράλια της Τουρκίας είναι κοντά και μπορούμε να έρθουμε ξανά – και να φύγουμε για Ελλάδα. Το σπίτι μας ήταν μακρυά ακόμη, αλλά οι παππουδες στην Ξάνθη ούτε 500χλμ…

Με καλή διάθεση συνεχίσαμε βόρεια. Σταματήσαμε έξω από το Αϊβαλί για φαγητό και ξεκούραση και γρήγορα-γρήγορα περάσαμε την παραλιακή ζώνη του Edremit με τα beach bar και τις ξαπλώστρες.
Το επόμενο κομμάτι ήταν μια καταπληκτική δασική διαδρομή με πολλές στροφές – Υπό άλλες συνθήκες θα ήταν ιδανική διαδρομή για μηχανή, αλλά το οδόστρωμα είχε ελάχιστη πρόσφυση και το χειρότερο απ’ όλα, δεκάδες φορτηγά κάθε μεγέθους έκαναν το παν για να περάσουν το ένα το άλλο – προφανώς για να προλάβουν μια θέση το ferry στο Canakkale…
Κάναμε μια στάση στην μέση της διαδρομής για το Canakkale, σε ένα μοντέρνο και πεντακάθαρο καφέ / τυροκομείο! Εκτός από καφέ και τα συνηθισμένα προϊόντα σε τέτοια μαγαζιά, μπορούσες να αγοράσεις και διάφορα τυριά που παρασκεύαζαν οι ίδιοι, στο ίδιο κτήριο! Η αλήθεια είναι πως όση ώρα μείναμε εκεί, πολύς κόσμος αγόρασε τυριά.

Το Canakkale μας άρεσε πολύ – το λίγο που το είδαμε καθώς περνούσαμε από μέσα: Καθαροί δρόμοι, τάξη, ωραία παραλία με μαρίνα, ωραίος κόσμος στους δρόμους…
Μπήκαμε στο ferry που θα μας περνούσε στην Ευρώπη…Κανονικά η διαδρομή είναι γύρω στα είκοσι λεπτά – εμείς κάναμε κοντά 40, καθώς υπήρχε κίνηση από μεγάλα πλοία στο στενό, και κάναμε ζιγκ-ζαγκ ανάμεσα τους! Τα 140χλμ μέχρι τα σύνορα πέρασαν εύκολα και γρήγορα – μέχρι λίγο μετά την Καλλίπολη ο δρόμος είχε μια λωρίδα αλλά ωραία θέα στα στενά, και από εκεί και πέρα δυο λωρίδες ανά κατεύθυνση και ωραία άσφαλτο μέχρι την Kesan. Δώσαμε τις τελευταίες λίρες μας για βενζίνη και λίγο αργότερα φτάσαμε στα σύνορα – Ο δρόμος που μας φαινόταν χάλια όταν μπήκαμε στην Τουρκία τώρα μας φαινόταν μια χαρά!

Στα σύνορα ξανά η γνωστή ταλαιπωρία, καθώς μας πήρε πάνω από μια ώρα να περάσουμε τα 4 Τουρκικά φυλάκια. 10 λεπτά αργότερα είχαμε περάσει το Ελληνικό φυλάκιο και η Εγνατία μας φαινόταν σαν μαγικό χαλί. Γύρω στις 10 και μισή φτάσαμε στο σπίτι των παππούδων μου λίγο έξω από την Ξάνθη – Θα γυρνούσαμε σπίτι την επομένη το πρωί….

Αντί επιλόγου

Ένα τέτοιο ταξίδι δεν μπορεί να έχει ένα συμβατικό επίλογο…Περάσαμε καλά, αλλά είχαμε και δύσκολες στιγμές. Εκτός από τις βενζίνες και το ότι πληρώνεις είσοδο και στο πιο μικρό αξιοθέατο, όλα τα υπόλοιπα ήταν συνήθως πιο φτηνά από την Ελλάδα, οπότε το κόστος δεν ήταν πολύ υψηλό – Κινηθήκαμε όμως σε μεσαία επίπεδα σε ότι αφορά την διαμονή και το φαγητό. Κινηθήκαμε άνετα και με ασφάλεια σε μη τουριστικές περιοχές και δεν συναντήσαμε πουθενά πρόβλημα. Απεναντίας, μας αντιμετώπιζαν φιλικά, εκτός φυσικά λίγων εξαιρέσεων, αλλά δεν νομίζω ότι είχε να κάνει με το ότι ήμασταν Έλληνες. Ταλαιπωρηθήκαμε από τους δρόμους αλλά αυτό έχει να κάνει και με το σφιχτό μας πρόγραμμα ή μάλλον μη-πρόγραμμα. Κουραστήκαμε και εκνευριστήκαμε, αλλά μας άρεσε…και θα πάμε ξανά!