Μια σταγόνα Αλβανίας

“Εδώ είναι Βαλκάνια δεν είναι παίξε” γέλασε λέει ο Νιόνιος στον Μπάλλο .
Εδώ είναι Βαλκάνια, παίξε και γέλασε όσο μπορείς παραμιλάνε οι στροφές και ο δρόμος , μπάλλος για το μυαλό κι ένα βιολί που ουρλιάζουν οι τρελές χορδές του στην κοιλιά του γδαρμένου απο τους καιρούς δρόμου

Στό Βουνό γίνονταν γάμος κι ο παπάς καρτερούσε την νύφη στην ερημιά , είναι απίστευτο τι καταγράφει το υποσυνείδητο και το ανασύρει στην επιφάνεια αργότερα μια σταγόνα βροχής . Εβδομήντα περίπου χιλιόμετρα χωρέσαν μέσα στην χούφτα μου κι ακόμη η μέρα δεν πρόφτασε να κάνει δυό βήματα , το σώμα μου ζητάει τσιγάρο όσο περιμένει την ψυχή να φτάσει στην διασταύρωση . Μήν και χαθεί…

Οι διασταυρώσεις είναι Σειρήνες , κατ’ άλλους κρυφές ερωμένες , ή θα κλείσεις τα αυτιά και θα προσπεράσεις ή θα χαθείς στην αγκαλιά τους .
Απ΄την στιγμή που θα διαλέξεις την ερωμένη και θα χαθείς μέσα της δεν έχει επιστροφή , είναι μακρύς ο δρόμος της προσπέρασης κι αυτή σου υπόσχεται είκοσι τρία χιλιόμετρα ηδονής,που για τον Στέλιο ήταν οδύνη και γενικά για τα ασφάλτινα .
Εμένα άνοιξε εντελώς ο μάτης , λίγο κατέβασμα της πίεσης και αφέθηκα στις ορέξεις του φαγωμένου έρωτα. Σπασμένη άσφαλτος λακκούβα και σκληρό χώμα , ο καιρός δεν αστειεύεται και προσπαθεί να ανακτήσει την επέμβαση του ανθρώπου στην κατα τα άλλα κύρια σύνδεση με τα Τίρανα . Η μηχανή χορεύει με το ποτάμι , ο Θανάσης είναι πίσω με τον Στέλιο , οι άλλοι έχουν φύγει μπροστά κι εγώ περνάω το τούνελ του οργασμού κορνάροντας κι αναβοσβήνοντας προβολείς στο αντίθετα ερχόμενο όχημα .

Μοιραία κάποια στιγμή θα έρθει και η διεκπεραίωση καθότι η πραγματικότητα είναι ισχυρή και επιβάλει τον παρόντα χρόνο όσο κι αν θές να ζεις τον ιστορικό . Θέλοντας και μη βγήκαμε στον καινούριο δρόμο που συνδέει τα Τίρανα με το Κόσοβο, έχω δε την εντύπωση πως ρίχνουν περισσότερο βάρος προς τα εκεί παρά προς το “Ευρωπαϊκό” Μαυροβούνιο , άλλο συμφέρον ίσως …