Μια σταγόνα Αλβανίας

Η συνέχεια απλή και διαδικαστική (σχεδόν) , με κατά τόπους βροχή και μια μικροπτώση δική μου, έξω απο τα Τίρανα προς Ελμπασάν. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πως γλίστρησε το θηρίο και βρέθηκα ξάπλα να κοιτώ τον Στέλιο που ερχόταν πίσω μου και νομίζω πως ούτε κι αυτός κατάλαβε . Κατάλαβε όμως πως την γλυτώσαμε φτηνά μιας και απο το αντίθετο τρόμαξε κάποια ξανθιά (απο οτι είπε) και φρέναρε πανικόβλητη και μπάμ ευτυχώς από την άλλη που βρισκόμουν εγώ πεσμένος , αυτό με τρόμαξε πιο πολύ από ότι έπεσα εγώ . Τέλος πάντων όλα καλά να είναι καλά Ο Στέλιος που ήταν εκεί και βόηθησε τόσο με την μηχανή όσο και με την ψυχολογία και για άλλη μια φορά άντε να προλάβουμε τους άλλους .
Το Ελμπασάν απο τα Τίρανα είναι περι τα 32 χιλιόμετρα , φτιάχνουν καινούριο αυτοκινητόδρομο , (γενικά επικρατεί οργασμός έργων) , με αποτέλεσμα την γρήγορη άφιξη στην όμορφη αυτή Πόλη .

Το Ελμπασάν είναι απο τις μεγαλύτερες πόλεις της Αλβανίας με εξίσου μεγάλη Ιστορία καθώς βρισκόταν στον άξονα της αρχαίας Εγνατίας οδού . Εδώ ήταν το Βυζαντινό Νεόκαστρο , συμμετείχε στη διάδοση του Χριστιανισμού κατά μήκος της Εγνατίας και είχε επίσκοπο, καθεδρικό ναό και εκκλησίες βασιλικού ρυθμού από τον πέμπτο αιώνα . Αναφέρεται και απο τον Προκόπιο τον Καισαρέα στο έργο του “Περι κτισμάτων” όπου εξυμνεί τα έργα και τα οικοδομήματα που κατασκεύασε ο Ιουστινιανός σε ολόκληρη την αυτοκρατορία, που εικάζεται ότι γράφτηκε κατά παραγγελία της αυτοκρατορικής αυλής.
Το Ελμπασάν έχει καταληφθεί μεταξύ άλλων από Σέρβους, Βούλγαρους, Αυστριακούς και Ιταλούς , ωστόσο στο κέντρο της δεσπόζει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αγίας Μαρίας.
Η εκκλησία χτίστηκε το 1830 στα θεμέλια μιας άλλης παλαιότερης εκκλησίας, που είχε εν μέρει καεί το 1819. Μπορεί κανείς ακόμη να δει ζωγραφική και τοιχογραφίες του Ονούφρι (16ος αιώνας), αποκαταστημένες από το Νταβίντ Σελενικάσι (1700) και τον Κοσταντίν Σελκάνι. Η εκκλησία υπήρξε σημαντικό κέντρο θρησκευτικό και πολιτιστικό για την Αλβανική γλώσσα. Σε αυτήν έχουν υπηρετήσει οι Θεόδωρος Χατζιφιλίππης, Κωνσταντίνος Χριστοφορίδης (1826-1895, σπούδασε στη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων και μεταφράζοντας την Καινή Διαθήκη τόσο στα Γκεγκικά Αλβανικά όσο και στα Τοσκικά Αλβανικά πιστώνεται με τη θεμελίωση της βάσης για την ενοποίηση των δύο διαλέκτων σε μια εθνική γλώσσα) και ο Αλεξάντερ Τζουβάνι (1889-1961, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και το Πανεπιστήμιο του Ελμπασάν φέρει το όνομά του). Είναι οι συγγραφείς ή μεταφραστές πολλών ψαλμών στα Αλβανικά. Η εκκλησία λειτούργησε ως το πρώτο Αλβανικό σχολείο του Ελμπασάν στη νεότερη εποχή, που άνοιξε το 1908.

Τρεις τέσσερις πίτσες αργότερα αποφασίσαμε να βρούμε τα σύνορα , το σκοτάδι πλέον πέφτει νωρίς και οι διαγραμμίσεις στους δρόμους κρύβονται κι αυτές , πώς είναι τα λουλούδια που κλείνουν τα πέταλα μόλις σουρουπώνει , έτσι κι αυτές , ακόμη δεν έχουν φτάσει στην φωσφορούχα μπογιά. Ετσι το παίζεις φιρουλί φιρουλά και τριαλαρό και πάς με ότι έχει αναμμένο , βασικά κι αυτοί το ίδιο κάνουν , αλλιώς πάς στα χωράφια .
Στα σύνορα μαζευτήκαμε αφού είχαμε ψιλοσκορπίσει στα σκοτάδια , μετρηθήκαμε όλοι σωστοί και εκτιμήσαμε την φωσφορούχα λαδομπογιά της αθάνατης Ελληνικής επαρχιακής ασφάλτου , ποτέ δεν περίμενα να συγκινηθώ τόσο με μια διαγράμμιση , έγινε όμως κι αυτό .
Ο αποχαιρετισμός είναι μια υπόθεση που δεν υφίσταται στην ουσία καθώς κουβαλάς μέσα σου όλα αυτά τα χιλιόμετρα
όλες αυτές τις ανάσες από βουνά δρόμους ποτάμια εξατμίσεις και αναμνήσεις .

Όπως κάπου έχω ξαναπεί … “Ο επίλογος είναι μόνον η αρχή”

Παρά όλα τούτα όμως , έλαβε χώρα στην Εγνατία , στην έξοδο για Καστοριά όπου θα διανυκτέρευα , οι άλλοι θα συνέχιζαν για Λάρισα και Αθήνα , για Θεσσαλονίκη και Σέρρες . Κιοτής; όχι , αύριο θα έγραφα τον δικό μου “επίλογο” λίγα μοναχικά χιλιόμετρα που είχα ανάγκη .

[testimonial from=”Γιῶργος Σεφέρης – Θερινὸ Ἡλιοστάσι ‘B’ (απόσπασμα)”]
Ὅλοι βλέπουν ὁράματα
κανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·
πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.
Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλο
ἤτανε πάντα ἐδῶ
στὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνο
δικό σου καὶ ἄγνωστο.[/testimonial]

Το δικό μου τριαντάφυλλο το λέγαν Αλβανία , άγγιξα μόνον ένα του πέταλο
μύρισα όμως όλο σχεδόν το άρωμα του , άνοιξα λίγο ακόμη την ψυχή μου και χώρεσαν εκτός του τόπου και μερικοί καινούριοι φίλοι , συνοδοιπόροι , ονειρευτές των χιλιομέτρων και η χειραψία απόκτησε την δυναμική της μνήμης , που γίνεται με την σειρά της έλξη για επόμενα ταξίδια .

Κι έτσι γιατι το έχω ανάγκη να αφιερώσω τούτο το κείμενο και το Ταξίδι στον Γιάννη τον Τσιοπελάκο που πολύ το ήθελε να είναι μαζί αλλά δεν μπόρεσε . Του το χρωστάω μιας και με έβαλε σε μια άλλη διαδικασία σκέψης .

Χρωστάω πολλές μπύρες ρε φίλε …