Μια σταγόνα Αλβανίας

Αν και λάτρης του μοναχικού ταξιδιού η παρέα είναι ευχάριστη δίνει άλλη νότα στο ταξίδι, με αγχώνει βέβαια κάπως το να ακολουθώ ρυθμούς αλλά μένοντας στο τέλος έχω την ψευδαίσθηση της μοναχικότητας και ελέγχω καλύτερα τα πράγματα, με βοηθάει και στην λήψη των φωτογραφιών που ομολογώ πως πρώτη φορά κάνω, να βγάζω δηλαδή φωτογραφίες εν όσο κινούμαι ( δάσκαλε Τσιοπελάκο ! έλειπες γαμώτο)

Το τοπίο υπέροχο ανοίγει το μάτι η ψυχή δροσίζεται από τα νερά του Μαύρου Δρίνου που τρέχει στο πλάι και σχηματίζει μεγάλα πλατώματα και λίμνες
Αναθεωρώ κάθε μου φόβο σε κάθε στροφή , πλαγιάζω σε πράσινα νερά γίνομαι ιριδίσουσα πέστροφα και κολυμπώ απο την μια όχθη στην άλλη.
Μπροστά μου ο Στέλιος τυπώνει γραμμές

Η Λίμνη της Δίβρης , στο βάθος η Δίβρη με την περίφημη σχολή της που γέμισε θαυμάσια ξύλινα τέμπλα όλη τη χερσόνησο του Αίμου και την βαριά της Ιστορία . Όλοι περάσαν απο εδώ απο Ρωμαίοι, Βυζαντινοί, Σλάβοι, Βούλγαροι, Οθωμανοί …
Τον 13ο και τον 14ο αιώνα δεν ήξερε τι της γινόταν την διεκδικούσαν το Δεσποτάτο της Ηπείρου η Βουλγαρική Αυτοκρατορία, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία και η Σερβία. Δεν γνωρίζω ποιός την πήρε αλλά περι το 1440 ηγεμόνας της έγινε ο Σκεντέρμπεης (Γεώργιος Καστριώτης)

Αντιγράφω απο Wiki
[ibox type=”info”]Κατά τη διάρκεια των Οθωμανοαλβανικών πολέμων (1443-1479) η περιοχή της Δίβρης ήταν το σύνορο μεταξύ των Οθωμανών και του Συνασπισμού της Λέτσχε υπό την ηγεσία του Σκεντερμπέη, και έγινε πεδίο συνεχόμενων μαχών. Έγιναν δύο μεγάλες μάχες, η μία στις 29 Ιουνίου 1444 και η άλλη στις 27 Σεπτεμβρίου 1446. Και στις δύο οι Οθωμανοί ηττήθηκαν.[/ibox]

Που πάμε ρε που πάμε (Αυλωνίτης στύλ)

Που αλλού; Στο παζάρι… σαν τις αλεπές ένα πράμα…
Ο χρόνος είναι αμείλικτος, σε παίρνει στο κατόπι, σε προσπερνάει κι εσύ αιώνιο θύμα του τον κυνηγάς, φυσικά, ποτέ δεν τον προλαβαίνεις, η μόνη περίπτωση είναι να φιλιώσεις μαζί του και να μην σε τρομάζει η ταχύτητά του.

Νοιώθω πως εδώ εχει σταματήσει να κυλάει τον τροχό του και με έσυρε πίσω στην παιδική μου αφέλεια. Δικό μου δημιούργημα ίσως, δική μου ανάγκη να θεωρώ το πλαίσιο που κινούμαι. Κι αν σπάσω αυτό το πλαίσιο; Αν δραπετεύσω από τον κανόνα της παρεξήγησης; Σάμπως δεν θα μιλάει πάλι η καρδιά μου στα σύννεφα;

Τα σύνορα είναι μια ανθρώπινη εφεύρεση για να δηλώσει την κυριαρχία της επίγειας ματαιοδοξίας και τον διαμελισμό της αθωότητας. Πάντα έτσι θα μου πείτε πως ήταν και στην φύση και παντού, όρια, διακρίσεις και απολυτότητα του τίποτα.
Αυτό το τίποτα το σπάει η φωνή πίσω μου και το φιλικό χτύπημα στον ώμο.
Ντετζιπ
Ντετζίπ εδώ !… κι ενα χαμόγελο λιοκαμένο μεσα σε παλιό κοστούμι

Αυτό το από είστε ρε παλικάρια μου σπάζει την καρδιά και την καρφώνει στα αστέρια, ειλικρινά ανατριχιάζω κάθε φορά που θα το ακούσω, πόσο μάλλον οταν είσαι έτοιμος να δώσεις το διαβατήριο στον τελώνη
Ο Ντετζίπ, Νίκος στα Ελληνικά όπως και άλλοι Αλβανοί από τα γύρω χωριά , περνάει τα σύνορα για το παζάρι της Δίβρης κάθε Σάββατο.
Έχει περάσει από την Ελλάδα και θέλει να κεράσει καφέ, ο τρόπος του να αγκαλιάζει τον ταξιδιώτη και να συχωρνάει τους διαχωρισμούς
Δεν τον ήπιαμε τον καφέ μαζί του, ίσως μιάν άλλη φορά με τον ίδιο ή με κάποιον άλλον Ντετζίπ στα ίδια ή σε κάποια άλλα σύνορα τί σημασία έχει, το σημαντικό είναι πως «ανοίγει το μάτι» …

Τον καφέ τον ήπιαμε , μόνοι μας όμως … σχεδόν .

Οι μηχανές πάντα τραβάν τα βλέμματα και την περιέργεια των ανθρώπων
ίσως μας θεωρούν και λίγο τρελούς

Έργα παντού και στην Επισκοπή κίνηση μπόλικη
Ο πιτσιρικάς που μας χάζευε κάνει κάποια στιγμή νόημα με το έξυπνο μουτράκι του να παρακάμψουμε την κίνηση από τον πάνω δρόμο , έλα όμως που είχαμε σφηνωθεί για τα καλά εκεί μέσα !

Ο δρόμος είναι ελευθερία , τακτοποιεί την ψυχή σου κι όση παρέα και να έχεις είσαι μόνος σου
Η όαση είναι να βλέπεις τους συντρόφους σου να σχίζουν την ράχη της ασφάλτου…

κι εσυ κάτω απο το κράνος να δακρύζεις με την σκέψη σου και τα εσωτερικά ουρλιαχτά σου
που ελπίζεις να μην τα ακούει ο Στέλιος που έρχεται πίσω σου