Μια σταγόνα Αλβανίας

[testimonial from=”Γιῶργος Σεφέρης – Κορυτσά, καλοκαίρι ῾37″]
Καπνίζω χωρὶς νὰ σταματήσω ἀπ᾿ τὸ πρωὶ
ἂν σταματήσω τὰ τριαντάφυλλα θὰ μ᾿ ἀγκαλιάσουν
μ᾿ ἀγκάθια καὶ μὲ ξεφυλλισμένα πέταλα θὰ μὲ πνίξουν
φυτρώνουν στραβὰ ὅλα μὲ τὸ ἴδιο τριανταφυλλὶ
κοιτάζουν περιμένουν νὰ ἰδοῦν κάποιον δὲν περνᾶ κανεὶς
πίσω ἀπ᾿ τὸν καπνὸ τῆς πίπας μου τὰ παρακολουθῶ
πάνω σ᾿ ἕνα κοτσάνι βαριεστισμένο χωρὶς εὐωδιά,
στὴν ἄλλη ζωὴ μία γυναίκα μοῦ ἔλεγε μπορεῖς ν᾿ ἀγγίξεις
αὐτὸ τὸ χέρι
κι εἶναι δικό σου αὐτὸ τὸ τριαντάφυλλο εἶναι δικό σου
μπορεῖς νὰ τὸ πάρεις
τώρα ἢ ἀργότερα, ὅταν θελήσεις.

– Ὁ Μαθιὸς Πασχάλης ἀνάμεσα στὰ τριαντάφυλλα – απόσπασμα
[/testimonial]

Το δικό μου τριαντάφυλλο λέγεται Αλβανία τούτο το πρωί και θέλω να το αγγίξω να το μυρίσω να πάρω ενα από τα πέταλα μαζί μου ένα απ τα αγκάθια του.

Μα η λογική ουρλιάζει , που θες να πάς γκαβός και ξενυχτισμένος , γύρνα στο σπίτι σου , την έκανες την προσπάθεια .
Και η καρδιά από την άλλη , εμένα σπίτι μου είναι τα βουνά οι τόποι που δεν γνώρισα , εκεί θα πάω, σε παρεξηγημένους ανθρώπους για ενα φτερό αετού για μια φωλιά πέρα απ τα σύνορα γιατί , ποιός έχτισε σπίτι με την λογική , με την καρδιά γίνονται τα σπίτια , με την καρδιά και την ψυχή κοιτάς τον άνθρωπο απέναντί σου …

Ο μάτης εντελώς κλειστός, η περιφερειακή όραση φτάνει μέχρι ελάχιστα δεξιά της μύτης, πώς θα στρίβω δεξιά γαμώτο; Πάει η ισορροπία πάνε όλα.
Λέω στον Θανάση πως δεν την βγάζω, κάπου συμφωνεί, όπως και οι υπόλοιποι αλλά κάτι προφανώς διαβάζουν επάνω μου κι επιμένουν να πάω μαζί τους, καλύτερα με παρέα παρά μόνος .
Στην ουσία φοβάμαι πως θα τους καθυστερώ, πως θα είμαι βάρος και όλα τα σχετικά
Με τα πολλά (ενώ μέσα μου ξέρω πως λέω μπούρδες) αποφασίζουμε να πάω μέχρι την Κρυσταλοπηγή στα σύνορα και βλέπουμε.

Τα όμορφα τοπία, όμορφα κρύβονται.
Κάτω απο την πρωινή δροσιά, ασημόλευκο πέπλο η πάχνη στραφταλίζει στο χορτάρι και η καταχνιά φυλάει το πέρασμα στην άλλη πλευρά.

Ο δικύλινδρος ήχος μουντός, παχύς, μοναχικός μεσα στην αγκάλη της παρέας διαβάζει τις διαχωριστικές γραμμές που τρέχουν στην ράχη της Κίρκης.
Δακρύζει το μάτι, ραγίζει η ψυχή, τί μου κρύβεις, τι θα μου φανερώσεις !
Εσένα …

να διαβαίνεις την πύλη

στην άλλη πλευρά

Ενώ κάνουμε την κλασική επιδρομή στο Duty free σαν γνήσιοι καπνιστές, ο υπάλληλος εχει την φαεινή ιδέα να μας πεί για μια παράκαμψη καμιά σαρανταριά χιλιομέτρων που βγάζει στον δρόμο του Πόγραδετς. Το πλάνο ήταν απλό έτσι κι αλλιώς απο την αρχή, μπαίνουμε Κρυσταλοπηγή, περνάμε Σκόπια ,Οχρίδα, Δίβρη και ξανά Αλβανία ετσι θα βλέπαμε και την άλλη πλευρά της μεγάλης Πρέσπας και ίσως και τις πηγές της που είναι στο Σκοπιανό.
Με την παράκαμψη μπαίναμε από Στρούγκα.
Εγω στο μεταξύ δεν είχα καταλάβει τίποτα, στην κοσμάρα μου όπως πάντα του στύλ πάμε από όπου να ‘ναι αρκεί να “ανοίξει το μάτι”.
Από τα πρώτα χιλιόμετρα μαγεύομαι, χάνω το μυαλό μου και ακολουθώ μηχανικά, δεν είμαι εκεί, δεν συμμετέχω μέχρι που σταματάω για να βγάλω την φωτογραφική απο την τσέπη και το γάντι.
Ήθελα να βγάλω τα χωράφια με τις Μηλιές – μπορεί να είναι και Ροδιές – έτσι όμορφα φορτωμένες που ήταν, λές κι ήτανε Χριστούγεννα και είχαν στολίσει κόκκινες μπάλες
Το αποτέλεσμα … το πρώτο χάσιμο, αμέσως μετά το Burimas έχει μια ύποπτη διασταύρωση δεξιά φαρδύς δρόμος με υποσχέσεις αριστερά στενός και άγευστος, αυτά πρόλαβε να αναλύσει το ένα μου μάτι και ορμάω στον δεξιό.
Πίσω μου έρχεται και ο Στέλιος που είχε μείνει μαζί όταν σταμάτησα.
Κανα πενταρι χιλιόμετρα μετά …
εγω- Καλά πάμε ρε ;
Στέλιος- Δεν ξέρω αλλά για Σκόπια πάει
και βουρ …

Μετά από καμιά δεκαριά χιλιόμετρα λύσσας (ήταν ωραίος δρόμος γαμώτο) χάνω τον Στέλιο από πίσω μου, σταματώ περιμένω λίγο και αναστροφή, τον συναντώ λίγο παρακάτω να μου κάνει νόημα να συνεχίσω όπως πάω ανάποδα.
Χα ! θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί, τον βάζω μπροστά κι ακολουθώ με τα αυτιά κατεβασμένα, ευτυχώς που είναι το κράνος και δεν φαίνονται.
Δεν ξανατόλμησα να βγάλω την φωτογραφική ούτε να σταματήσω, μέχρι την Στρούγκα
Η απορία των άλλων όταν τους βρήκαμε πιά … πώς διάολο είδες την δεξιά στροφή με το κλειστό μάτι; Άβυσσος η ματιά του Κύκλωπα…