Μια σταγόνα Αλβανίας

[testimonial from=”Ναιμ Φρεσερι “]
ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ

Πώς μ’ αρέσει, ω ποτάμι, το κρυφό μουρμουρητό σου,
τα ναζάκια, τα παιχνίδια και το αναφιλητό σου.
Βιαστικό μέσα στις πέτρες προχωράς,
δακρυσμένο, αφηρημένο και βογκάς.
Μια στριφογυρίζοντας πηγαίνεις και μια ίσια,
μια κουτσαίνεις και μετά παλικαρίσια,
μια με νάζι, με χαρά στην κατηφόρα,
μια με ορμή όπως το βέλος παίρνεις φόρα,
μια ανάμεσα σε πράσινη κοιλάδα,
μια κρυμμένο μες στα φύλλα στη χαράδρα,
μια σαν άλογο αχαλίνωτο περνάς,
μιαν αφρίζεις κι απειλείς σαν ο βοριάς,
μια σα να χορεύεις και γλυκά να τραγουδάς,
μια σαν το πουλί γοργοπετάς.
Ξαφνικά τριγύρω η πλάση σκοτεινιάζει,
σαν αμαρτωλή καρδιά όπου στενάζει
και ψηλά στους μαύρους ουρανούς
βλέπεις αστραπές και κεραυνούς
που τ’ ανάβουν όλα πέρα ως πέρα
τρέμει ο κόσμος, τρέμει απ’ τη φοβέρα
και παντού είν’ όλα μαύρα, σκοτεινά
και διακρίνεις μόνο αντάρες και νερά.
Έτσι πάλι, ω χαϊδεμένο, κατεβαίνεις
ως τη γη και ξαφνικά την ανασταίνεις.
Από σένα παίρνει δύναμη, κι ανθίζει,
γίνεται όμορφη σαν κήπος, πρασινίζει.
Μυρωδιές, χρώματα φέρνεις απ’ τον ουρανό
και τον κόσμο τον γυρίζεις σε παράδεισο.[/testimonial]
[ibox type=”info”]Ναιμ Φρεσερι – (1846-1900): Θεμελιωτής της νέας αλβανικής ποίηση, ένας από τους κύριους εμπνευστές της εθνικής πολιτιστικής αναγέννησης κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αι. Γεννήθηκε στον Νότο της Αλβανίας και τελείωσε τη Ζωσιμαία Σχολή των Ιωαννίνων. Μιλούσε πολλές γλώσσες. Μετέφρασε πρώτος στην αλβανική την «Ιλιάδα» του Ομήρου, καθώς και τους μύθους του Λα Φονταίν. Πέθανε στην Κωνσταντινούπολη. [/ibox]

Έχω πεί πολλές φορές πως τα σχέδια γίνονται για να ανατρέπονται , κάπως έτσι ήταν και τα δικά μας.
Το βράδυ μάθαμε πως το καραβάκι , το φθηνό , που κάνει την διαδρομή Fierza – Koman , έχει σταματήσει τα δρομολόγια του , (το καλοκαίρι πάλι) και αυτό που υπάρχει τώρα δεν συμφέρει οικονομικά αλλά ούτε και χρονικά , έτσι κουβαλάμε το χρέος μιας άλλης επίσκεψης .
Αντί αυτού και ως αντίδωρο γευόμαστε την παρέα του Valbone μέχρι να συναντήσει τον υδάτινο μαίανδρο του δρίνου .

Καμιά βιασύνη δεν υπάρχει , ούτε σε εμάς ούτε στον κόσμο ούτε στην φύση .
Οι Γκέγκηδες του Σεφέρη έχουν διασκορπιστεί , εδώ αναμιγνύεται η πέτρα με το νερό και η γης υψώνει θημωνιές για τον χειμώνα να θρέφει τα παιδιά της , τα γίδια ακόμη γεύονται βατόμουρα κι οι χωρικοί γερά παλεύουν για το βιός τους .

Απο το Fierza και μετά ο δρόμος ανεβαίνει κι ακολουθεί τους μαίανδρους και τα φιόρδ που σχηματίζει το σύστημα του δρίνου οχι όμως προς το Koman αλλά προς το Κούξι και συναντάει τον αυτοκινητόδρομο που συνδέει τα Τίρανα με το Κοσσυφοπέδιο.
Κάτι ιδέες για γρήγορες επιστροφές απορρίφθηκαν δημοκρατικά και ομοφώνως με την συναυλιακή συνοδεία της βροχής μπορώ να πώ.
Εδώ κατά κάποιον τρόπο καταριέμαι την ατολμία μου και τον εγωισμό μου , ατολμία γιατί δεν ένοιωθα σιγουριά να οδηγώ με την φωτογραφική στο ενα χέρι κι εγωισμό που ήθελα να κρατήσω τις εικόνες χαραγμένες στην μνήμη και την καρδιά μου που ακολουθούσε τις ρυτίδες του βουνού και διχαζόταν από τα βαθιά φιόρδ του .
Από την άλλη είχα τόσο εκστασιαστεί απο την μαγεία αυτή των χεριών του θεού που έσπειρε αυτή την ομορφιά σε τούτη την άκρια που όλες αυτές οι σκέψεις είναι κατοπινές. Εκείνη την ώρα πραγματικά διάβηκα μιαν άλλη διάσταση , μια πύλη στον χώρο οπού δεν υπήρχε τίποτα άλλο πάρα μόνο εγώ η μηχανή ο τόπος και το κοριτσάκι με τα αγριολούλουδα στα χέρια.
Κάτι ενδιάμεσο , άγγελος ή ξωτικό ; Οτι και να ήταν χαμογέλασε η ζωή και φώτισε τον ουρανό ένα χλωμό ουράνιο τόξο

ενα απο τα φιόρδ σε μια σύντομη στάση …