Μια σταγόνα Αλβανίας

Αλλά και πάλι θα μπορούσαν να ανακατευθούν με τους ψιθύρους της Ιστορίας που αφήνει τα σημάδια της μοναχικά στα πλατώματα .
Μια άλλη εποχή ξεπηδά και ξύνει την μνήμη
μνήμη που χάνεται στις ψηλές κορυφές .

Εδώ πετούν αετοί και γύπες , ξεχωρίζουν την πέτρα και την κολλάν στον ουρανό, που θα φτάσεις ;

στον επόμενο αιώνα
στην επόμενη στροφή
σαν ήρεμο φίδι που σε προκαλεί να χαϊδέψεις την ράχη του μαζί με τον ήλιο

Η μέρα προχωράει πιο γρήγορα από εμάς , από την αρχή μας συνόδευε ένας λαμπρός ήλιος χωρίς όμως να έχει την εξουθενωτική ζέστη του καλοκαιριού , προχωρημένο φθινόπωρο βλέπεις , ιδανικό για ταξίδι .
Διασχίσαμε τα πόδια του Κοράμπι παίρνοντας κάποιες από τις ανάσες του , η δύσκολη ορεινή ζωή είναι παντού παρούσα , αν αφήσεις λίγο λεύτερη την ψυχή θα φτερουγίσει πάνω στις λεπίδες των βράχων και στα λημέρια των άγριων ανέμων.
Μια κατολίσθηση δεν σημαίνει θάνατο, αλλά, κίνηση , από αυτό που δεν βλέπεις , από τον γίγαντα αυτόν που ξυπνά απ το δρεπάνι του χωρικού και την αξίνα , απ την οπλή του μουλαριού και το μουγκανητό της γελάδας κι εχει ξυπνήσει για τα καλά τέτοια ώρα .

Το πρωί βάζαμε ότι είχαμε πρίν ξεκινήσουμε, τώρα, περασμένο μεσημέρι πιά, δυσανασχετούσαμε κάπως, ήταν λίγο η κούραση ήταν λίγο και η πείνα κάπου στο Bicaj μια ολιγόλεπτη στάση για τσιγάρο κι ανασυγκρότηση.
Που θα φάμε;
Λίγο πιο κάτω είναι το Κούξι (Kukes), μεγάλη πόλη κάτι θα έχει …

Το κάτι θα έχει είναι αρχή της εξερεύνησης στα άδυτα του μυαλού του απανταχού ντόπιου πληθυσμού. Πάντα κάτι υπάρχει αλλά δεν είναι για εσένα, το σημαντικό είναι οτι παρά την έλλειψη υποδομών οι Αλβανοί είναι πρόθυμοι και φιλόξενοι σε γενικές γραμμές. Κάποιος μας είδε που κάναμε πάνω κάτω τον δρόμο και μας έδειξε ένα εστιατόριο έλα όμως που ο εστιάτορας δεν ήταν έτοιμος να υποστηρίξει οχτώ πεινασμένους μαντραχαλάδες κι έτσι, το κάτι έχει μεταφράζεται σε λίγο παρακάτω όπου πάντα υπάρχει η όαση …