Μια σταγόνα Αλβανίας

Ο πόνος είναι φίλος μας αλλά στο μάτι δεν υποφέρεται, κάθε τρεις και λίγο σταματάω και βάζω fenistil, βάζω και το ισοθερμικό μπλουζάκι βάζω κι εκείνη την παπαριά στον λαιμό που δεν ξέρω πως το λένε και πάλι ψιλοτρέμω .
Κι ενώ εχω παρατήσει προ πολλού τις σκέψεις για διάφορες επισκέψεις σε εναν φίλο στα Τρίκαλα που εχω να δω πολύ καιρό κι αρχίζω να βλέπω τα Μετέωρα
νασου στην άκρια κάτι χαρHarley .
Αλαρμ και μοτοσυκλετιστική αλληλεγγύη που μου έλειψε πολύ γιατί κανένας πιά δεν χαιρετά στον δρόμο, όχι ότι είδα και πολλούς αλλά λέμε τώρα, αφού από την μοναξιά μου κόρναρα και χαιρέταγα τα φορτηγά και ανατρίχιαζα όταν μου ανταποδίδανε .

Ενυγουει στα χαρHarlay τώρα , έχουνε σταματήσει στην άκρια τρία εξ αυτών και περιμένουν οδική γιατί στο ένα κόπηκε ο ιμάντας (σιγά το νέο)
Αποτελούσαν μέρος ενός μεγάλου γκρούπ από ξένους που είχαν κάποια συνάντηση στην Καστοριά .
Μείνανε λίγο κάγκελο που σταμάτησα αλλά εισέπραξα και χαμόγελα πράγμα που με γέμισε χαρά και την σκέψη οτι η μοτοσυκλέτα όσο μοναχική και να είναι, είναι και κοινωνική συγχρόνως .

Σκέφτομαι πολλές φορές με πόσες προκαταλήψεις φορτώνουμε τον εαυτό μας ενώ στην ουσία ο κόσμος είναι πολύ απλός, κάνει τις επιλογές του και κάπου υπάρχει μια αξία που την προσπερνάμε, σεβασμός .
Έτσι σέβομαι και την επιλογή αυτών που ξεροχτυπιούνται πάνω σε μια Harley
Πόσο μάλλον όταν είναι και εκπρόσωπος του ωραίου φύλου.
Άλλη προκατάληψη είναι οτι οι Αγγλίδες είναι άσχημες και κρυόκωλες, για το δεύτερο δεν ξέρω καθότι δεν τον έπιασα αλλά άσχημη δεν θα την έλεγα την Tina σε καμία περίπτωση .

Η Tina ήρθε στην Ελλάδα από την Αγγλία για αυτή την μάζωξη αλλά δεν ευτύχησε να καβαλήσει Harley γιατί δεν βρίσκαν άλλην κι έτσι της βρήκαν μια BMW η οποία όλως παραδόξως έμενε από μπαταρία (δεν θα πώ κακία οχι δεν θα πώ).
Ο Luc απο την Γαλλία κι ο Χρήστος ήταν ο ένας από τους συνοδούς τους, είχε την μηχανή που κάθεται η Tina για την φωτογραφία.
Κανείς δεν είναι τέλειος τους είπα και ξεκαρδίστηκαν στο γέλιο
Η εγκαρδιότητα που εισέπραξα και η περιέργειά τους για το πρησμένο μου μάτι κάπου με δικαιώνουν , στο γεγονός , ότι με ένα χαμόγελο ολα γίνονται πιο όμορφα και το χαμόγελο της Tina ήταν ολοφώτεινο
Καλούς δρόμους φιλαράκια όπου και να είστε

Η ώρα όμως περνάει. Καλός ο καφές καλή και η παρέα έχω όμως αρκετό δρόμο ακόμη και όμορφο δρόμο.

Με κάποιες ψιλοπαρακάμψεις

Είπαμε, γκαβός αλλά ας το διασκεδάσω λίγο …

Μ’ αυτά και μ΄αυτά με έπιασε η νύχτα στην Κοζάνη κι αρχισα να δυσκολεύομαι πολύ και να αγριεύομαι συνάμα
Με συνόδευαν οι φωνές του Παύλου Μελά και του Καπετάν Κώττα, η μυρωδιά της Μακεδονικής Γής και το τραγούδι απ τα χαμένα αστέρια.
Με τον Θανάση μίλησα κάποια στιγμή στο τηλέφωνο .
“Είμαστε Φλώρινα και πάμε για Πισοδέρι , μάλλον θα φτάσεις πρώτος … ”
Ναι καλά, πως το θές .
Τελευταίος, η μάλλον προτελευταίος και γκαβός στον όμορφο ξενώνα στον Άγιο Γερμανό.

Ο Κώστας που έχει τον ξενώνα έφτιαξε το πατρικό του πήρε και κάποια παλιά διπλανά σπίτια κι εχει φτιάξει μια γειτονιά πανέμορφη με αυλές και πέτρινα κτίσματα και φυσικά η χαρά του ταξιδιώτη, κοψίδια τζάκι καλή παρέα και κρασί …

Πέρα απο τον Θανάση δεν ήξερα κανέναν άλλον και προς μεγάλη μου έκπληξη, διότι είμαι και λίγο περίεργο και μοναχικό άτομο, πέρναγα καλά μαζί τους.
Ταξιδευτές κι εγκάρδιοι, το μόνο μελανό σημείο το μάτι που με ειχε κουράσει πολύ και συνέχιζε να πονάει και να κλείνει, μέχρι που έβαλα τον Κώστα απο τον ξενώνα να μου φτιάξει χαμομήλι για να βάλω κομπρέσες μπας και στρώσει μέχρι το πρωί

Κι ενα περίεργο πράμα όταν δεν βλέπω καλά με δυσκολεύει ακόμη περισσότερο η βαρηκοΐα μου

Ωρα για ύπνο ομως το πρωί θα δούμε τι θα κάνουμε …